کتاب چرا کار می‌کنیم؟ اثر باری شوارتز، ترجمه شمس الدین میرابوطالبی، انتشارات ترجمان

کارگران راضی معمولاً خود را وقف کارشان می‌کنند و با انگیزه و اشتیاق فراوان در کار غرق می‌شوند. هرچند همیشه در اوج تمرکز نیستند، اما اغلب به‌گونه‌ای کار می‌کنند که تلاش و پشتکارشان کاملاً چشمگیر است. این افراد با چالش‌های کاری خود درگیر می‌شوند و گاهی تا جایی پیش می‌روند که از آسایش شخصی‌شان نیز می‌گذرند. آنان باور دارند کاری که انجام می‌دهند نوعی تفریح چالشی است؛ همانند حل جدول یا بازی سودوکو که ذهن را به تحرک وا‌می‌دارد و لذت یادگیری را زنده نگه می‌دارد. اما دلایل رضایت از کار تنها به این موارد خلاصه نمی‌شود. بسیاری از افراد رضایتمند، کار را فرصتی برای احساس مسئولیت می‌دانند. انجام وظایف روزانه برای آن‌ها همراه با حس استقلال و آزادی عمل است؛ احساسی که به آنان امکان می‌دهد توانایی‌های خود را در مسیر استادی و خبرگی ارتقا دهند. هر روز چیز تازه‌ای می‌آموزند و این یادگیری مداوم باعث رشد فردی و حرفه‌ای‌شان می‌شود. افزون بر این، کار برای چنین افرادی عرصه‌ای برای مشارکت اجتماعی است. آن‌ها وظایفشان را بخشی از تلاش گروهی می‌دانند و حتی در زمانی که به‌تنهایی مشغول‌اند، در سکوت کاری خود نیز فرصت ارتباط و تعامل با دیگران را می‌یابند. این ارتباطات بخشی از رضایت و پویایی آن‌ها در محیط کار است. در نهایت، رضایت عمیق این افراد از کارشان به احساس معنا در فعالیت‌هایی که انجام می‌دهند بازمی‌گردد. آن‌ها معتقدند کارشان نقشی مثبت در جهان دارد، زندگی دیگران را بهبود می‌بخشد و حتی می‌تواند سبب دگرگونی‌ای اساسی در مسیر زندگی انسان‌ها شود. همین حس معنا و تأثیرگذاری است که کار را برایشان به تجربه‌ای ارزشمند و الهام‌بخش تبدیل می‌کند.