کتاب ماه و شش پنی اثر ویلیام سامرست موآم، ترجمه شهرزاد بیات موحد، انتشارات ماهی

رمان «ماه و شش پنی» که الهام‌گرفته از زندگی پل گوگن است، در عین حال طنزی کاریکاتوری از قراردادهای اجتماعی دوران ادوارد و تصویری روشن از ذهن یک نابغه به شمار می‌آید. این اثر برجسته، داستان انسانی را روایت می‌کند که در جست‌وجوی معنای واقعی هنر و آزادی، همه چیز را پشت سر می‌گذارد. شخصیت اصلی، چارلز استریکلند، خانواده‌اش را ترک می‌کند تا به رؤیای نقاش شدن جامه عمل بپوشاند و راهی پاریس و سپس تاهیتی می‌شود. تصمیم او به زودی به نوعی وسواس تبدیل می‌گردد که پیامدهای عمیق و تراژیکی به همراه دارد. روایت کتاب عمدتاً از نگاه راوی، نویسنده و نمایشنامه‌نویس جوانی در لندن، بازگو می‌شود؛ جوانی مشتاق که نخست با همسر استریکلند در محافل ادبی آشنا شده و بعدها خودِ استریکلند را ملاقات می‌کند. در آغاز، استریکلند چهره‌ای موقر و ظاهراً موفق دارد؛ تاجری ثروتمند از طبقه متوسط لندن در اواخر قرن نوزدهم یا اوایل قرن بیستم که کوچک‌ترین علاقه‌ای به هنر یا علاقه‌مندی‌های همسرش نشان نمی‌دهد. با این حال، ناگهان همه چیز را رها می‌کند و راهی پاریس می‌شود. راوی در همین نقطه وارد ماجرا می‌شود، زمانی که خانم استریکلند از او می‌خواهد به پاریس برود و با شوهرش گفتگو کند. در پاریس، راوی با چهره‌ای کاملاً متفاوت از استریکلند روبه‌رو می‌شود: نقاشی گوشه‌گیر و فقیر که زندگی‌اش را در اتاق‌هایی محقر و هتل‌هایی فرسوده می‌گذراند و با گرسنگی و بیماری دست‌وپنجه نرم می‌کند، اما در عین حال از آرامش درونی ژرفی برخوردار است. برخی فصل‌های کتاب شامل روایت‌هایی از زاویه دید دیگر شخصیت‌هاست که راوی آن‌ها را به یاد می‌آورد و گاه با توضیح یا ویرایشی جزئی بازگو می‌کند، به‌ویژه درباره استریکلند، زیرا همان‌طور که راوی اشاره می‌کند، او توان چندانی در بیان احساسات و اندیشه‌های خود با کلمات ندارد. «ماه و شش پنی» با نگاهی عمیق و دقیق به تضاد میان زندگی روزمره و نیاز خلاقانه انسان برای شکستن مرزها، تصویری ماندگار از هنرمندی ارائه می‌دهد که برای رسیدن به حقیقت درونی هنر، همه چیز—even عشق، خانواده و آسایش—را فدا می‌کند. این رمان، سفری است از واقعیت سرد لندن تا روشنایی خاموش تاهیتی؛ سفری درونی در جست‌وجوی معنا، هنر و رهایی.