کتاب عرفان و فیزیک جدید اثر مایکل تالبوت، ترجمه مجتبی عبدالله نژاد، انتشارات هرمس

کتاب با مروری گذرا بر مبانی فیزیک کوانتومی، از جمله اصل عدم قطعیت، دوگانگی موج ـ ذره و مفاهیم مشابه آغاز می‌شود. سپس با تشریح دقیق پارادوکسی مشهور و محبوب، یعنی «گربه شرودینگر»، ادامه می‌یابد. این مثال، برای توضیح رفتار شگفت‌انگیز و غیرقابل توضیح سیستم‌های کوانتومی به‌کار می‌رود؛ سیستم‌هایی که پیش از فروپاشی در یکی از حالت‌های ممکن، در حضور ناظر به حالت‌های سوپرپوزیشن مختلفی می‌روند. اصل عدم قطعیت هایزنبرگ و گربه شرودینگر هر دو به یک نکته اساسی اشاره دارند: در جهان کوانتومی مفهومی به نام ناظر کاملاً «عینی» و غیرمداخله‌گر وجود ندارد. در واقع، تنها «شرکت‌کننده» است که از طریق آگاهی خود محیط را مشاهده کرده و بر آن تأثیر می‌گذارد. در ادامه، نویسنده آگاهی انسان را به‌صورت یک سیستم کوانتومی، هرچند با ماهیتی هولوگرافیک، توصیف می‌کند. این سیستم همانند دیگر پدیده‌های زیراتمی توانایی گسیل میدان‌های الکترومغناطیسی را دارد که می‌توانند با میدان‌های مشابه در تعامل باشند. تمامی این میدان‌ها در «ابر‌فضا» یا Superspace تبلور می‌یابند؛ اقیانوسی از فوم کوانتومی که در مقیاس‌های کوچک‌تر از پلانک شکل گرفته و پیوسته از سیاه‌چاله‌ها و سفیدچاله‌های ریز انباشته است. در این محیط، فوتون‌ها قادرند از محدوده «مخروط نور» فراتر روند، به دیگر نواحی فضا ـ زمان سفر کنند و سپس بازگردند. این نظریه، بنیان تحقق رؤیای دیوید بوم درباره جهان هولوگرافیک را فراهم می‌کند؛ جهانی که در آن، اطلاعات مربوط به کل کیهان در هر «نقطه» از آن به‌صورت غیرمحلی وجود دارد. نتیجه‌گیری اساسی آن است که ذرات زیراتمی در نهایت فاقد هرگونه «جوهره»‌ی مستقل‌اند و در ابر‌فضا تنها به‌صورت «موج» یا الگوهای انرژی حضور دارند. از این رو، واقعیتی که آن را می‌شناسیم چیزی جز توهمی توخالی یا هولوگرامی عظیم نیست. در پایان، پارادوکس گربه شرودینگر آگاهی انسان را به‌منزله «کارگردان» ابرهولوگرام کیهانی در مرکز صحنه هستی قرار می‌دهد و به‌نوعی وجود جهان‌های موازی را که در ابر‌فضا نفوذ دارند، تأیید می‌کند.