کتاب چراغ سبزها اثر متیو مک کانهی، ترجمه سمانه پرهیزکاری، انتشارات میلکان

«چراغ سبزها» ما را به دنیایی داستانی، کاربردی و الهام‌بخش دعوت می‌کند؛ جهانی برای داشتن زندگی بهتر و معنا‌دارتر. پیشنهاد می‌کنم با جملات زیر ارتباطی حسی و مستقیم برقرار کنید: پنجاه سال است که در این زندگی حضور دارم، چهل‌و‌دو سال را صرف تلاش برای حل معمای آن کرده‌ام و در سی‌و‌پنج سال گذشته، خاطراتی را نگه داشته‌ام که سرنخ‌هایی از این معما در خود دارند. نکاتی درباره‌ی موفقیت‌ها و ناکامی‌ها، شادی‌ها و غم‌ها، لحظاتی که مرا شگفت‌زده کردند و لحظاتی که باعث خنده‌ی بلندم شدند. چگونه می‌توان منصف بود؟ چگونه می‌توان با استرس کمتر زندگی کرد؟ چطور می‌توان شادتر بود، مردم را کمتر آزرد و خود نیز آسیب کمتری دید؟ چگونه می‌توان انسان بهتری بود، در زندگی معنا یافت و «بیشتر خودِ واقعی» شد؟ چندی پیش شهامت پیدا کردم تا دوباره با دفتر خاطراتم بنشینم. در آن داستان‌هایی از تجربه‌ها، درس‌هایی آموخته و فراموش‌شده، شعرها، دعاها، باورها، نسخه‌ها، چند عکس دیدنی و برچسب‌هایی از مسیر زندگی‌ام یافتم. در میان همه‌ی اینها، به یک موضوع مشترک و مطمئن رسیدم؛ رویکردی به زندگی که هم‌زمان رضایت مرا جلب می‌کرد و هنوز هم معتبر است: زمانی که بدانی چگونه و در چه موقعیتی با چالش‌های زندگی روبه‌رو شوی، می‌توانی از آن لذت ببری. این همان حالتی است که من آن را «گرفتن چراغ سبز» می‌نامم. به همین دلیل، بلیط یک‌طرفه‌ای به سوی صحرا گرفتم و این کتاب را نوشتم؛ مجموعه‌ای از خاطرات، آلبومی از تجربه‌ها و روایتی از پنجاه سال زندگی‌ام. این سال‌ها پر از مناظر و دیدگاه‌ها، افت‌وخیزها، شرم و غرور، موهبت‌ها و حقایق، و زیبایی‌های گاه بی‌رحمانه‌اند. گاه در مسیر پیچیدم، گاه گرفتار شدم و حتی زیر بارانِ تلاش برای رقصیدن، خیس شدم. امیدوارم این کتاب همان دارویی باشد که طعم خوبی دارد؛ چند قرص آسپرین به جای بستری در بیمارستان، سفری به مریخ بدون نیاز به گواهینامه‌ی خلبانی، راهی به کلیسا بی‌آن‌که از نو متولد شوی، و خنده‌ای برخاسته از دلِ اشک‌ها. «چراغ سبزها» یک نامه‌ی عاشقانه است، نامه‌ای به زندگی. درعین‌حال راهنمایی است برای دریافت هرچه بیشترِ نورهای سبز، و برای درک این حقیقت که حتی زردها و قرمزها نیز در نهایت، به سبز تبدیل می‌شوند.