کتاب دختری ایرانی در پاریس اثر شمسی عصار، ترجمه هرمز عبداللهی، انتشارات نشر ثالث

کتاب «دختری ایرانی در پاریس» اثر «شمسی عصار» مجموعه‌ای از خاطرات سرشار از نوستالژی و یادگار دوران گذشته است. حتی اگر خواننده هرگز دور از وطن زندگی نکرده باشد، با خواندن توصیف‌های دقیق نویسنده از زندگی در خارج از کشور و حس عمیق بی‌قراری و بی‌ریشگی، به‌آسانی می‌تواند با او هم‌ذات‌پنداری کند. آغاز کتاب «دختری ایرانی در پاریس» به‌ویژه تأثیرگذار است. شمسی عصار در این بخش، نگاه و اندیشه‌های خود را هنگام ورود به پاریس با خواننده در میان می‌گذارد. او تفاوت میان تربیت سنتی‌اش و آزادی تازه‌یافته را به‌خوبی آشکار می‌کند و چالش‌های زندگی در شهری ناآشنا، کار یافتن و از همه مهم‌تر، جست‌وجوی خویشتن را بیان می‌دارد. نویسنده در ادامه، از نخستین دیدارهایش با چهره‌های بزرگ آن دوران می‌گوید؛ از ملاقات‌های به‌یادماندنی در پاریس، از زندگی و فلسفه‌ی آنان، و از تأثیر و ارتباطش با هر یک. حاصل این روایت‌ها، تابلویی رنگین و زنده از پاریس دهه‌ی پنجاه میلادی است که در برابر دیدگان خواننده نقش می‌بندد. شمسی عصار در «دختری ایرانی در پاریس» با دقت یک ناظر تیزبین، خاطرات خود را همچون یادگاری ارزشمند به ما عرضه می‌کند. نثر او سرشار از ذوق و کمال است؛ داستان‌ها با نرمی و لطافت در هم تنیده می‌شوند و روایت، چون ابریشمی ظریف، از لایه‌ای به لایه‌ی دیگر می‌پیچد. نویسنده همچون دوستی صمیمی، با شور و شوق وقایع روزهای پرافتخار زندگی‌اش را بازگو می‌کند. این داستان با نخ‌هایی از رنگ و فرهنگ ایرانی، شعرهای شاد و خاطره‌انگیز دوران کودکی و نَفَس عمیق عرفان آراسته شده است. شمسی عصار بیش از هر چیز، ما را به پاریسی می‌برد که خود کشف کرده و عاشقش شده است. نقاشی واژگان او از محله‌ی لاتین، از ازدحام و هیاهو، از معصومیت و غرور «دختری ایرانی در پاریس»، چنان زنده و درخشان است که هم دیدنی است و هم خواندنی.