کتاب در زمانه پروانه ها اثر خولیا آلوارز، ترجمه حسن مرتضوی، انتشارات خوب

کشور کوچک دومینیکن در آمریکای مرکزی نقطه‌ای مهم در آغاز دوران جدید قاره آمریکا به شمار می‌آید. زمانی که کریستف کلمب و کشتی‌هایش برای نخستین بار به این قاره پا گذاشتند، ساحل دومینیکن محل نخستین لنگرگیری آنان بود. همین موضوع سبب شد ترکیب جمعیتی این کشور با اکثریت سفیدپوست و تبار اسپانیایی شکل گیرد؛ بر خلاف کشور همسایه شمالی‌اش، هائیتی، که عمدتاً جمعیتی سیاهپوست دارد. این تضاد فرهنگی و نژادی میان دو کشور کوچک دومینیکن و هائیتی، در طول تاریخ بارها زمینه‌ساز منازعات و حوادث مهم شده است. در کنار این روابط پرتنش، بیش از سی سال حاکمیت دیکتاتوری ژنرال تروخیو نیز به یکی از تاریک‌ترین دوره‌های تاریخ دومینیکن بدل شد. این دوران با شکنجه، سرکوب و کشتار مردم همراه بود و حتی بخش‌هایی از هائیتی را نیز درگیر کرد. شدت خشونت، فساد و بی‌رحمی این رژیم به اندازه‌ای بود که قرن بیستم را برای دومینیکن با لکه‌ای سیاه و خونین همراه کرد. همین واقعیت تلخ الهام‌بخش رمان‌ها و آثار بسیاری شد؛ از جمله شاهکار «سور بز» نوشته «ماریو بارگاس یوسا»ی پرویی تا کتاب «در زمانه پروانه‌ها» اثر «خولیا آلوارِز»، نویسنده دومینیکنی. کتاب «در زمانه پروانه‌ها» برخلاف بسیاری از آثار مشابه، پیوندی عمیق‌تر با حقیقت دارد و بیش از آنکه به تخیل متکی باشد، به مستندات و روایت‌های واقعی وفادار مانده است. داستان این رمان بر زندگی سه خواهر مبارز، خواهران میرابال، متمرکز است؛ زنانی که از اواخر دهه ١٣١٠ خورشیدی (دهه سی میلادی) تا واپسین روزهای حکومت تروخیو علیه یکی از خونریزترین رژیم‌های تاریخ جنگیدند و به‌زودی به نام «پروانه‌ها» شهرت یافتند. خولیا آلوارز در این کتاب روایتی پرکشش ارائه کرده که ساختاری میان دفترچه یادداشت، نامه و خاطره‌نگاری دارد. او نزدیک به بیست‌ودو سال از زندگی این خواهران و مبارزه بی‌وقفه‌شان را به تصویر کشیده است؛ زنانی که به نماد مقاومت در برابر دیکتاتوری بدل شدند، در حالی‌که در آن دوران خوفناک هیچ‌کس از امنیت و آرامش بهره‌ای نداشت. این کتاب نه‌تنها سندی تاریخی از مبارزات زنان دومینیکن است، بلکه در کنار آثاری همچون «سور بز»، تصویری روشن از دوران تروخیو و اثرات ویرانگر دیکتاتوری در ادبیات آمریکای لاتین ارائه می‌دهد.