کتاب روایت و کنش جمعی اثر فردریک دبلیو میر، ترجمه الهام شوشتری زاده، انتشارات اطراف

کتاب «روایت و کنش جمعی» به بررسی دو معمای اساسی می‌پردازد. نخستین معما سال‌هاست ذهن دانشمندان علوم اجتماعی را به خود مشغول کرده است: چگونه انسان‌ها گرد هم می‌آیند تا در راستای منافع مشترک خود به‌طور جمعی عمل کنند؟ معمای دوم، موضوعی است که پژوهشگران علوم اجتماعی مدت‌ها از آن غفلت کرده‌اند: چرا کسانی که به ترویج فعالیت‌های جمعی می‌پردازند، اغلب به روایت و داستان‌گویی روی می‌آورند؟ چرا هنگامی که فعالان مردم را به اقدام دعوت می‌کنند، نامزدهای سیاسی درخواست رأی دارند، سازمان‌دهندگان در پی جذب اعضای تازه‌اند، فرماندهان نیروهای خود را بسیج می‌کنند یا مربیان تلاش می‌کنند بازیکنان خود را برانگیزند، همواره داستان و روایت در مرکز این کنش‌ها قرار دارد؟ فردریک دبلیو. میر در این کتاب استدلال می‌کند که پاسخ این پرسش‌ها در شناخت قدرت داستان نهفته است؛ قدرتی که می‌تواند بر موانع اصلی کنش جمعی غلبه کند: از میان برداشتن وسوسه‌ی «سواری مجانی»، هماهنگی رفتار گروهی و شکل‌دهی به درکی مشترک از منافع جمعی. میر در «روایت و کنش جمعی» نشان می‌دهد که انسان موجودی ذاتاً روایت‌پرداز و داستان‌خوار است. ما از طریق داستان‌ها تجربه‌های خود را معنا می‌بخشیم، هویت خویش را می‌سازیم و کنش‌هایمان را جهت می‌دهیم. از آنجا که وجود ما با روایت شکل می‌گیرد، بی‌تردید تحت تأثیر داستان‌هایی قرار می‌گیریم که دیگران برایمان بازگو می‌کنند. از این رو، رهبرانی که جامعه‌ای را به عمل فرا می‌خوانند، می‌کوشند پیام خود را در قالب روایتی بیان کنند که در آن تراژدی و پیروزی در توازن باشد و مشارکت در کنش جمعی، صرفاً یک سود شخصی محاسبه‌گرانه نباشد، بلکه به عملی اخلاقی و ارزش‌مند تبدیل شود. این کتاب با بهره‌گیری از بینش‌های به‌روز در حوزه‌های علوم اعصاب، علوم رفتاری، علوم سیاسی، جامعه‌شناسی، تاریخ، مطالعات فرهنگی، ادبیات و نظریه‌ی روایت، طیف گسترده‌ای از پدیده‌های سیاسی را — از جنبش‌های اجتماعی گرفته تا سیاست‌های انتخاباتی — بررسی می‌کند و نشان می‌دهد چگونه قدرت داستان می‌تواند بستری برای پرورش و گسترش کنش جمعی فراهم آورد.