کتاب ملکه ویکتوریا اثر الیزابت لانگفورد، ترجمه ذبیح الله منصوری، انتشارات تاو

ویکتوریا، ملکه پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند، از ۲۰ ژوئن ۱۸۳۷ تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۱ سلطنت کرد. دوران حکومت او که به «عصر ویکتوریایی» شهرت دارد، یکی از طولانی‌ترین دوره‌های سلطنت در تاریخ بریتانیا بود و بیش از ۶۳ سال و هفت ماه به طول انجامید. این رکورد تا ۹ سپتامبر ۲۰۱۵ پابرجا ماند، تا زمانی که نوه‌اش، الیزابت دوم، از او پیشی گرفت. دوره حکومت ویکتوریا با تحولات گسترده صنعتی، سیاسی، علمی و نظامی در سراسر بریتانیا همراه بود و گسترش چشمگیر امپراتوری بریتانیا در این زمان رخ داد. در سال ۱۸۷۶، پارلمان بریتانیا عنوان «ملکه هند» را نیز به القاب او افزود. ویکتوریا دختر پرنس ادوارد، دوک کِنت و استراثارن (چهارمین پسر پادشاه جورج سوم) و شاهزاده ویکتوریا از ساکس-کوبورگ-سالفلد بود. پس از مرگ پدرش و پدربزرگش در سال ۱۸۲۰، تحت نظارت سخت‌گیرانه مادر و مشاورش، جان کنروی، پرورش یافت. در سن هجده‌سالگی و پس از مرگ سه عموی پدری‌اش، بدون وجود هیچ مانع قانونی، تاج و تخت بریتانیا را به ارث برد. اگرچه ویکتوریا یک پادشاه مشروطه بود، اما در خفا تلاش می‌کرد بر تصمیمات سیاسی و گزینش وزیران دولت اثر بگذارد. در عوض، در میان عموم، به عنوان نماد ملی و الگوی اخلاق و انضباط شخصی شناخته می‌شد. او در سال ۱۸۴۰ با پسرعموی اول خود، شاهزاده آلبرت از ساکس-کوبورگ و گوتا ازدواج کرد. حاصل این ازدواج فرزندانی بودند که با خانواده‌های سلطنتی و اشرافی اروپایی وصلت کردند و از این رو، ویکتوریا به «مادربزرگ اروپا» شهرت یافت.