کتاب من نمی‌ترسم! اثر کاترینا نانستاد، ترجمه نیلوفر امن زاده، انتشارات پرتقال

روزی روزگاری، بچه‌جغدی کوچک و بامزه در دل جنگلی آرام و سرسبز زندگی می‌کرد. شبی از شب‌ها، هنگامی که ماه در آسمان می‌درخشید و ستاره‌ها چشمک می‌زدند، او تصمیم گرفت همراه با عروسک دوست‌داشتنی‌اش به گردش شبانه‌ای در جنگل برود. با اشتیاق از لانه بیرون آمد و قدم در سکوت شب گذاشت. در مسیر، یکی‌یکی حیوان‌های جنگل از راه رسیدند. خرگوش کوچولو با صدایی مهربان گفت: «نترس بچه‌جغد!» روباه از پشت بوته‌ها سر بیرون آورد و همان را تکرار کرد. حتی جغد پیر هم از بالای شاخه‌ها گفت: «نترس، کوچک من!» اما بچه‌جغد با شنیدن این جمله‌ها حسابی عصبانی شد و با صدایی بلند پاسخ داد: «من نمی‌ترسم!» او به راهش ادامه داد تا اینکه پدرش از دور پروازکنان آمد و آرام کنارش نشست. پدر مهربان لبخند زد و گفت: «پسرم، شجاعت خیلی خوب است، اما کمی ترس از تاریکی هم گاهی لازم است. ترس کمک می‌کند محتاط باشی و از خطرها دور بمانی.» بچه‌جغد به فکر فرو رفت، نگاهی به جنگل تاریک انداخت و فهمید که راست می‌گوید. از آن شب به بعد، همچنان با عروسکش گردش می‌کرد، اما یاد گرفته بود که ترسیدن همیشه بد نیست؛ چون گاهی ترس کوچک، نشانه‌ای از دانایی و احتیاط است.