کتاب ترانه ایزا اثر ماگدا سابو، ترجمه نگار شاطریان، انتشارات بیدگل

رمان «ترانه ایزا» اثری تحسین‌شده از «ماگدا سابو» نویسنده‌ی برجسته‌ی مجارستانی است که با روایت تأثیرگذار خود از رابطه‌ی میان دو زن، مادر و دختری از دو نسل متفاوت، توجه بسیاری از مخاطبان را به خود جلب کرده است. این داستان روند پیچیده‌ی دگرگونی روحی و فاصله‌ی عاطفی میان مادر و دختر را در بستر اجتماعی مجارستانِ پس از جنگ جهانی دوم نشان می‌دهد. «اِتی»، مادر سالخورده، زنی است برخاسته از جهانی قدیمی و سنت‌زده؛ جهانی که پیش از شکل‌گیری مجارستان کمونیستی وجود داشت. او از خانواده‌ای فقیر برخاسته و هرگز تحصیلات رسمی نداشته است، اما تمام زندگی خود را وقف همسرش «وِینس» کرده بود؛ مردی شجاع که پیش از آغاز جنگ، به دلایل سیاسی در فهرست سیاه قرار گرفت و از بسیاری حقوق محروم شد. دختر آن‌ها، «ایزا»، زنی است استوار و پرانرژی که شجاعت پدر خود را به ارث برده است. او در دوران اشغال نازی‌ها در مقاومت فعالیت کرده و پس از جنگ به عنوان پزشکی موفق در بوداپست مشغول به کار می‌شود. با مرگ وینس، ایزا تصمیم می‌گیرد مادرش را به شهر بیاورد تا از او مراقبت کند و اطمینان یابد که در رفاه و امنیت زندگی می‌کند. ایزا با نیتی خیرخواهانه می‌کوشد همه‌چیز را برای مادرش «درست» و طبق برنامه پیش ببرد. در مقابل، اِتی نیز با دلی پر از مهر و افتخار نسبت به دخترش، می‌پذیرد و به امید روزهای آرامش‌بخش به بوداپست نقل مکان می‌کند. با این حال، رمان «ترانه ایزا» تنها درباره‌ی محبت و حسن‌نیت نیست؛ بلکه درباره‌ی شکاف عمیق میان دو جهان فکری متفاوت است. مادر و دختر از دو دنیای ناسازگار می‌آیند و نگرش‌هایشان درباره‌ی معنای واقعی «زندگی خوب» کاملاً متفاوت است. تلاش آن‌ها برای همزیستی، به‌جای نزدیکی، به سوء‌تفاهم و رنج متقابل منجر می‌شود؛ تا آنجا که فاصله‌ی میانشان هر روز بیشتر می‌گردد. ماگدا سابو در این اثر درخشان، به‌دقت تنهایی انسان، فاصله‌ی ناگزیر میان نسل‌ها و پیامدهای ناآگاهانه‌ی عشق کنترل‌گر را بررسی می‌کند. «ترانه ایزا» تصویری انسانی و تلخ از تفاوت‌های نسلی و پیامدهای آن در روابط خانوادگی ارائه می‌دهد؛ روایتی که سال‌ها پس از خواندن، در ذهن مخاطب طنین‌انداز می‌ماند.