کتاب دیوان منوچهری دامغانی اثر منوچهری دامغانی، انتشارات زوار

ابوالنجم احمد بن قوص بن احمد دامغانی، شاعر برجستهٔ نیمهٔ نخست قرن پنجم هجری قمری بود. او پس از فراگیری علوم و فضایل گوناگون، به خدمت امیر منوچهر فلک‌المعالی، فرزند شمس‌المعالی امیرقابوس وشمگیر، والی گرگان درآمد و به همین سبب تخلّص «منوچهری» را برگزید. منوچهری دامغانی بر ادب عربی و اشعار شاعران عرب تسلطی کامل داشت و همچنین با احوال و آثار شاعران فارسی‌زبان آشنا بود. افزون بر این، در علوم دینی نیز تبحر داشت و در دربار سلطان محمود غزنوی از جایگاهی والا و ارجمند برخوردار بود. منوچهری دامغانی را معمولاً مبتکر قالب شعر «مسمط» دانسته‌اند. دیوان او چندین بار به چاپ رسیده و نزدیک به سه‌هزار بیت شعر دربردارد. بنا بر منابع تاریخی، وفات وی در سال ۴۳۲ هجری قمری روی داده و به نظر می‌رسد که در جوانی درگذشته است.