کتاب رساله راحه‌الارواح اثر محمدصادق وقایع نگار، انتشارات علمی و فرهنگی

این کتاب در مجموع در شمار «نصیحة‌الملوک»ها و سیاست‌نامه‌ها جای می‌گیرد. سنت سیاست‌نامه‌نویسی در ادبیات فارسی پیشینه‌ای طولانی دارد و ریشه‌های آن به آثار اندرزیِ ایرانِ پیش از اسلام بازمی‌گردد. در این نوع آثار، نویسنده اصول و مبانی لازم برای اداره کشور را به پادشاه یادآوری می‌کند و او را به رعایت آن‌ها در حکومت‌داری فرا‌می‌خواند. نوع ادبی «کارنامه» که نگارش آن در ادبیات پهلوی رایج بود و در شاهنامه به شکلی دیگر ادامه یافت، از گونه‌های نزدیک به سیاست‌نامه به شمار می‌آید. سیاست‌نامه‌ها را از نظر ساختار داستانی و میزان بهره‌گیری از روایت می‌توان به دو گروه اصلی تقسیم کرد: در گروه نخست، نویسنده یکی از اصول و ضرورت‌های پادشاهی یا کشورداری را شرح می‌دهد و برای اثبات سخن خود داستانی مثال‌آموز نقل می‌کند. از میان این آثار، برخی همچون «سیاست‌نامه‌ی خواجه نظام‌الملک» سرشار از حکایت‌ها و مثال‌ها هستند، در حالی‌که برخی دیگر مانند «نصیحة‌الملوک» امام محمد غزالی داستان‌های کمتری دارند. گروه دوم به‌طور کامل بر پایه‌ی داستان و روایت شکل گرفته‌اند؛ آثاری چون «مرزبان‌نامه»، «سندبادنامه» و «بختیارنامه» از این دسته‌اند و کتاب «راحة‌الارواح» نیز در همین گروه جای می‌گیرد. با این‌حال، در میان این آثار نیز میزان توجه نویسندگان به ساختار داستان و شیوه‌ی روایت یکسان نیست. برای نمونه، «بختیارنامه» به‌ویژه در روایت‌های ساده‌تر خود، از نظر داستان‌پردازی و تخیل روایی، برجستگی و قوت بیشتری نسبت به نمونه‌های دیگر دارد.