کتاب خودنمایی با اخلاق اثر برندن وارمکه و جاستین تسی، ترجمه نسیم حسینی، انتشارات ترجمان

کتاب «خودنمایی با اخلاق» با زیرعنوان «استفادۀ بجا و نابجای سخن اخلاقی»، نوشتۀ جاستین تسی و برندون وارمکه، اثری است که می‌کوشد به خوانندگان خود بیاموزد چگونه افرادی را که از مباحث اخلاقی برای ارتقای جایگاه اجتماعی‌شان سوءاستفاده می‌کنند و دیگران را تحت تأثیر قرار می‌دهند، تشخیص دهند؛ کسانی که به‌جای عمل اخلاقی واقعی، تظاهر به اخلاق‌مداری می‌کنند. نویسندگان در این اثر، با بهره‌گیری از مطالعات و پژوهش‌های روان‌شناسی، اقتصاد، علوم سیاسی و علوم رفتاری، توضیح می‌دهند که چرا انسان‌ها ذاتاً میل به برخورداری از موقعیت اجتماعی مطلوب، به رسمیت شناخته شدن و کسب اعتبار دارند. آنان همچنین نشان می‌دهند که چگونه سخنان اخلاقی، اگر در موقعیت و زمان مناسب بیان شوند، می‌توانند این تمایل‌ها را پاسخ دهند و به نیازهای روانی و اجتماعی افراد جهت دهند. در بخش دیگری از کتاب، نقش پلتفرم‌های مجازی در گسترش خودنمایی اخلاقی بررسی می‌شود. این فضاهای آنلاین، به واسطۀ ویژگی‌هایی مانند «دیده شدن» و «بازخورد فوری»، زمینه را برای برجسته شدن اظهارات افراطی فراهم می‌کنند. برای نمونه، در موضوعاتی نظیر تجاوز، برخی افراد برای آنکه فضیلت‌گراتر جلوه کنند، در بزرگ‌نمایی مسئله افراط می‌کنند یا حتی مواردی را جعل می‌کنند. چنین رفتاری به رقابتی پنهان میان افراد برای نمایش شدیدتر تعهد اخلاقی می‌انجامد؛ رقابتی که در نهایت هدفش کسب منزلت اجتماعی و اعتبار بیشتر است. پیامد نهایی این روند، چندقطبی شدن جامعه در گفتمان عمومی است. فضای حاصل از چنین رفتارهایی، گفت‌وگوی اخلاقی و حقوقی واقعی را به حاشیه می‌برد و جای آن را نمایش‌های ظاهری و دروغین فضیلت‌مداری می‌گیرد. در نتیجه، جامعه دچار بی‌اعتمادی و بدبینی می‌شود، زیرا افراد پیوسته نسبت به نیت‌های اخلاقی یکدیگر شک می‌کنند و در داوری‌های خود محتاط و گاه بدبین می‌شوند. در پایان، تسی و وارمکه پس از تشریح ماهیت «خودنمایی اخلاقی» و پیامدهای زیان‌بار آن برای جوامع، مجموعه‌ای از راهبردها را برای جلوگیری از این پدیده پیشنهاد می‌کنند. از نظر آنان، تقویت روحیۀ فروتنی، تشویق گفت‌وگو و تعامل واقعی دربارۀ مسائل اخلاقی، و پرورش فرهنگی که در آن تفکر، احترام و گفت‌وگوی متعادل ارزشمند شمرده می‌شود، می‌تواند جایگزین افراط و خودنمایی در عرصۀ اخلاق گردد.