کتاب گستره اثر دیوید اپستین، ترجمه مهدی بغدادی، انتشارات نشر نوین توسعه

بسیاری از متخصصان بر این باورند که هر فردی برای کسب مهارت، یادگیری نواختن ساز یا پیشرو شدن در هر زمینه‌ای، باید از سنین پایین آغاز کند، تمرکز بالایی داشته باشد و بیشترین ساعات ممکن را صرف تمرین‌های دقیق نماید. طبق این دیدگاه، اگر در آغاز راه تأخیر کنید یا مسیر را با تردید و تعلل طی کنید، هرگز به کسانی که زودتر شروع کرده‌اند، نخواهید رسید. با این حال، نگاهی ژرف‌تر به نتایج پژوهش‌های گسترده درباره عملکرد برترین افراد جهان ـ از ورزشکاران حرفه‌ای گرفته تا برندگان جایزه نوبل ـ نشان می‌دهد که تخصص زودهنگام بیشتر یک استثناء است تا قاعده. "دیوید اپستین" با بررسی زندگی و مسیر موفقیت قهرمانان ورزشی، هنرمندان، موسیقیدانان، مخترعان و دانشمندان برجسته، دریافت که در اغلب زمینه‌ها به‌ویژه حوزه‌های پیچیده و غیرقابل‌پیش‌بینی، «کلی‌گراها» یا همان «جنرالیست‌ها» در مقایسه با افراد متخصص، عملکرد بهتر و موفق‌تری دارند. این گروه از افراد معمولاً دیرتر مسیر واقعی خود را پیدا می‌کنند و به جای تمرکز صرف بر یک حوزه، از شاخه‌ای به شاخه‌ی دیگر می‌روند. با این وجود، آن‌ها در خلاقیت، انعطاف‌پذیری ذهنی و توانایی برقراری ارتباط، از همتایان متخصص خود تواناتر هستند. نتایج این تحقیقات در کتاب «گستره؛ عمق یا وسعت؟» نوشته‌ی "دیوید اپستین" منتشر شده است. این کتاب اثری جذاب، دقیق و تأمل‌برانگیز است که با نگاهی تحلیلی، پرونده‌ای قانع‌کننده از ارزش پرورش ناکارآمدی‌های موقتی در مسیر رشد فردی ارائه می‌دهد. به باور نویسنده، گاهی «رد شدن» بهترین راه یادگیری است؛ همان‌گونه که شکستن قالب‌های رایج و تجربه‌ی شکست، زمینه‌ساز رشد واقعی می‌شود. افرادی که شغل‌های گوناگون را امتحان کرده و از برخی از آن‌ها کناره‌گیری می‌کنند، در نهایت شغل و مسیری را می‌یابند که بیشترین رضایت را برایشان به همراه دارد. همچنین مؤثرترین مخترعان به‌جای فرو رفتن در عمق یک رشته، میان حوزه‌های مختلف پل می‌زنند و از پیوند ایده‌ها، نوآوری می‌آفرینند. در نهایت، اپستین در کتاب «گستره؛ عمق یا وسعت؟» تأکید می‌کند که انسان‌هایی که وسیع‌تر می‌اندیشند، تجربه‌های متنوع‌تری را می‌پذیرند و دیدگاه‌های گوناگون را در آغوش می‌کشند، در بلندمدت رشد سریع‌تر و موفقیت پایدارتری را تجربه خواهند کرد.