کتاب جودی مریخی می‌شود اثر مگان مک دونالد، ترجمه محبوبه نجف خانی، انتشارات افق

کتاب «جودی مریخی می‌شود» طبق معمول با توصیف بی‌حوصلگی‌ها و بدقلقی‌های همیشگی جودی آغاز می‌شود. «او، جودی دمدمی، سرحال نبود؛ دل و دماغ نداشت. انگار آب‌نبات ترشی در دهانش بود و اخم‌هایش حسابی تو هم رفته بود.» اما علت این بی‌حوصلگی به‌زودی مشخص می‌شود؛ ماجرا از آنجا شروع می‌شود که صبح همان روز در مدرسه از جودی و دوستانش عکس گرفته‌اند. جودی پس از دیدن عکس‌ها به این نتیجه می‌رسد که در آن‌ها آن‌طور که دلش می‌خواسته ـ یعنی به زیبایی و جذابیتی که خودش باور دارد ـ نیفتاده است! همین واقعیت کوچک برایش بهانه‌ای می‌شود تا حسابی غر بزند و بداخلاقی کند. با این حال، این تنها مقدمه‌ی داستان است و ماجرای اصلی از جایی دیگر آغاز می‌شود؛ جایی که جودی، به دلایلی که در ادامه‌ی کتاب با آن روبه‌رو می‌شوید، مجبور می‌شود چند روزی دست از اخلاق (جسارتاً!) گند همیشگی‌اش بردارد و اصطلاحاً مثل یک «بچه‌ی آدم» رفتار کند. بله، درست خواندید! جودی تصمیم می‌گیرد مؤدب و آرام باشد، دیگر دمدمی مزاجی نکند، نق نزند، دیوار صاف را بالا نرود و پدر و مادر و برادر بیچاره‌اش را دیوانه نکند. اما آیا چنین چیزی برای دختری به شیطنت جودی ممکن است؟ بعید به نظر می‌رسد. بااین‌حال، اگر سرگرمی تازه‌ای برای خودش پیدا کند ـ مثلاً مشغول بافتنی انگشتی‌اش شود ـ شاید اندکی آرام بگیرد. هرچند شناخت جودی به ما می‌گوید دختری مثل او حتی از بافتنی انگشتی هم می‌تواند بهانه‌ای برای شیطنت و ماجراجویی تازه بسازد!