کتاب سیاوش آغاز گشت اثر صادق عاشورپور، انتشارات نیستان هنر

توران‌زمین، کاخ افراسیاب. پیران در حضور افراسیاب نشسته است. سیاوش وارد می‌شود. به‌محض ورود، نماز می‌برد. افراسیاب از تخت پایین می‌آید، سیاوش را در آغوش می‌گیرد، پیشانی‌اش را می‌بوسد و او را در کنار خود می‌نشاند. افراسیاب: سیاوش گرامی... سیاوش: شاها... افراسیاب: از بزم و شکار چگونه‌ای، ای سیاوش؟ سیاوش: به لطف شاهانه، بهتر از پیش بود؛ همیشه همچون شکار گور. افراسیاب: در سرزمین ما آهو بسیار است، چرا به شکار گور می‌پردازی؟ سیاوش: از سر دلتنگی، تا روزگار خوش گذشته را زنده کنم، روزگاری که در کنار استادم رستم دستان در نخجیرگاه سگزستان گذشتم. افراسیاب: چه نیکوست که حتی در دیاری دیگر به یاد استاد و آموزگار خویش باشی. سیاوش: در حقیقت، شاها، اگر آموزش و پرورش رستم دستان نبود، من امروز در این جایگاه نبودم. از آن کودک رنجور و ضعیف، چیزی جز مشتی استخوان پوسیده در دخمه نمی‌ماند، اگر یاری و آموزش او نبود. پیران: ستودنی است این پاسداشت استاد از سوی شاگرد؛ نشانی از وفا و ارجمندی. افراسیاب: آری، چنین است، پیران بزرگوار.