کتاب باریکه راه امید اثر ادگار مورن، ترجمه سعید انوری نژاد، انتشارات بان

کتاب «باریکه‌راه امید» به یکی از اساسی‌ترین مسائل تاریخ سرمایه‌داری، به‌ویژه در چهار دهه‌ی اخیر، می‌پردازد: نابرابری، توزیع ناعادلانه‌ی ثروت و قدرت، و تسلیم دولت‌ها در برابر سرمایه‌داران؛ آن‌هم به‌گونه‌ای که به تعبیر نویسندگان می‌توان آن را «سوسیالیسم برای ثروتمندان» نامید، نه برای مردم. خصوصی‌سازی بانک‌ها، کاهش مداوم خدمات اجتماعی، عمومی و مدنی از سوی دولت، تشویق پی‌گیر و بی‌وقفه‌ی مردم به کسب ثروت با له‌کردن دیگران و منفعت‌طلبی مطلق، بخشی از مصادیق این روند هستند. «استفان هسل» و «ادگار مورن»، دو اندیشمند برجسته‌ی فرانسوی و آلمانی، در ۹۴ و ۹۰ سالگی، رساله‌های «باریکه‌راه امید» و «زمان برآشوبیدن» را با زبانی پرشور، کوبنده و اندیشه‌ای ژرف نگاشته‌اند؛ آثاری که در نقد سرمایه‌داری متأخر، هم به ایجاز و هم به دقت و ریزبینی شهرت یافته‌اند و کمتر نوشته‌ای توانسته چنین شفاف و موجز بر ساختارهای قدرت و نابرابری انگشت بگذارد. کتاب «باریکه‌راه امید» نام خود را از یکی از این دو رساله وام گرفته و با جملاتی سرشار از خشم، جنون، تفکر عمیق و در عین حال امید به آزادی، برابری و اخلاق انسانی، به اثری بدل شده است ضروری برای زمانه‌ی ما؛ کتابی که هم درک عمومی مردم از آنچه بر جهان گذشته و می‌گذرد را عمیق‌تر می‌کند و هم بر ضرورت تلاش برای تغییر وضعیت موجود تأکید می‌ورزد. این کتاب نه‌فقط یک نقد اجتماعی و سیاسی است، بلکه راهنمایی است برای همه‌ی کسانی که به تعبیر مارکس می‌دانند: امید، از آنِ ناامیدان است.