کتاب زندگی میکل آنژ اثر رومن رولان، ترجمه اسماعیل سعادت، انتشارات علمی و فرهنگی

زندگی میکل‌آنژ یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های تأثیرگذاری فردی بزرگ بر دوران خود است. او همچون طوفانی از رعد و برق، بر آسمان پرغلیان و بارور فلورانس فرود آمد و با نبوغ بی‌نظیرش، جان تازه‌ای به هنر آن عصر بخشید. میکل‌آنژ نقاشی، پیکرتراشی، معماری و شعر را هم‌زمان در بر گرفت و شور، شعف و آرمان‌گرایی شگرف خود را در همه آن‌ها دمید. میکل‌آنجلو دی لودوویکو بوئوناروتی سیمونی (به ایتالیایی: Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni)، که بیشتر با نام میکل‌آنژ (به فرانسوی: Michel-Ange) شناخته می‌شود، در ۶ مارس ۱۴۷۵ در جمهوری فلورانس زاده شد و در ۱۸ فوریه ۱۵۶۴ درگذشت. او از برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان، معماران و شاعران دوران رنسانس والا بود و تأثیری ژرف بر گسترش هنر غربی برجای گذاشت. استعداد چندبعدی و نبوغ هنری میکل‌آنژ چنان درخشان بود که بسیاری از بزرگ‌ترین هنرمندان زمان خود و تاریخ، او را در کنار هم‌وطن فلورانسی‌اش، لئوناردو داوینچی، نمونه‌ای از «انسان همه‌چیزدان» دانسته‌اند. شمار زیادی از آثار او در نقاشی، پیکرتراشی و معماری در زمره شناخته‌شده‌ترین آثار تاریخ هنر جهان جای دارند. از میان آثار جاودانه‌اش، دو مجسمه مشهور «پیئتا» و «داوود» را پیش از سی‌سالگی پدید آورد. با وجود آنکه علاقه چندانی به نقاشی نداشت، دو فرسکوی ماندگار تاریخ هنر غرب، یعنی صحنه‌های «آفرینش» بر سقف پرستشگاه سیستین در رم و «واپسین داوری» بر دیوارهای همان کلیسا، از شاهکارهای او محسوب می‌شوند. طراحی «کتابخانه لورنزی» نیز از نوآوری‌های برجسته او در معماری تکلف‌گرا به شمار می‌رود. در سن ۷۴ سالگی، میکل‌آنژ به‌عنوان معمار کلیسای سن‌پیترو برگزیده شد و جانشینی آنتونیو دا سانگالو را بر عهده گرفت. او طرح پایانه غربی و گنبد این کلیسا را با دگرگونی‌هایی چشمگیر سامان داد؛ هرچند تکمیل آن پس از مرگش انجام گرفت. میکل‌آنژ نخستین هنرمند غربی بود که زندگی‌نامه‌اش در دوران حیات خود نوشته شد. در واقع، دو زندگی‌نامه درباره او در همان زمان به نگارش درآمد. جورجو وازاری، یکی از این نویسندگان، در کتاب خود می‌گوید: آثار میکل‌آنژ از تمامی آثار هنرمندان زنده یا درگذشته فراتر رفته‌اند و نه تنها در یک رشته، بلکه در هر سه هنر نقاشی، پیکرتراشی و معماری سرآمدند.