کتاب پدیدارشناسی اثر اشتفان کاوفر، ترجمه ناصر مومنی، انتشارات پگاه روزگار نو

ما تاریخ پدیدارشناسی را از مسیر بررسی پدیدارشناسی استعلایی هوسرل، پدیدارشناسی اگزیستانسیال هایدگر، دیدگاه‌های مرلو-پونتی و نیز اگزیستانسیالیسم پدیدارشناسانه‌ی سارتر دنبال می‌کنیم. این مسیر تحلیلی، هم از طریق استدلال‌های آنان در نقد روان‌شناسی علمی و هم از رهگذر بازپرسی انتقادی‌شان از روان‌شناسی گشتالت پیش می‌رود. باور ما بر آن است که هوسرل، هایدگر، مرلو-پونتی و سارتر، هر یک در آثار خود درباره‌ی ماهیت توانایی انسان برای معنادار کردن جهان، بینش‌هایی ژرف و اندیشمندانه ارائه کرده‌اند. نوشته‌های این متفکران در برخی مواضع مبهم به نظر می‌رسد؛ زیرا آنان به طرح پرسش‌هایی بنیادی درباره‌ی انسان و آگاهی دست می‌زنند و پیشنهادهایی پیش‌رو و پیش‌بینی‌ناپذیر مطرح می‌کنند، که گاه با سنت‌های دیرپای فلسفی ناسازگار است. در مواردی نیز زبان فلسفی تازه‌ای برای بیان ایده‌های خود می‌آفرینند؛ زبانی که با هدف توضیح تجربه‌ی زیسته و ماهیت پدیداری آگاهی شکل گرفته و راهی نو برای فهم فلسفه‌ی پدیدارشناسی می‌گشاید.