کتاب زمان و دیگری اثر امانوئل لویناس، ترجمه سمیرا رشید پور، انتشارات نشر نی

کتاب «زمان و دیگری» مجموعه‌ای از مقالات امانوئل لویناس است که در سال‌های ۱۳۲۵ و ۱۳۲۶ خورشیدی (۱۹۴۶–۱۹۴۷ میلادی) به‌صورت سخنرانی در کالج فیلسوفیک پاریس ارائه شد. این مجموعه علاوه بر آن، شامل مقالاتی دیگر درباره‌ی «زمان»، «اجتماعی بودن» و «اخلاق» است. اثر «زمان و دیگری» در کنار کتاب «هستی و موجودات»، نخستین بیان نظام‌مند از فلسفه‌ی خاص لویناس به‌شمار می‌رود؛ فلسفه‌ای که او بعدها در آثار دیگر خود بسط و تکامل بخشید. کتاب با تحلیل مفهوم «وجود بدون موجودات» آغاز می‌شود، سپس به تبیین خاستگاه سوژه می‌پردازد و از مسیر رویارویی آن با «دیگری» عبور می‌کند؛ مفهومی که به یکی از بنیادی‌ترین ایده‌های فلسفی قرن بیستم تبدیل شده است. امانوئل لویناس، فیلسوف برجسته و از صداهای متمایز تفکر فلسفی سده بیستم، در سال ۱۹۹۵ میلادی درگذشت. او در دهه‌ی ۱۹۲۰ نزد ادموند هوسرل و مارتین هایدگر فلسفه آموخت و پس از آن نظامی فلسفی پدید آورد که «اخلاق» محور مرکزی آن بود. نوشته‌های لویناس تأثیر ژرفی بر چندین نسل از فیلسوفان فرانسوی، از جمله ژاک دریدا، گذاشت و در میان متکلمان نیز مخاطبانی پرشور یافت. کتاب «زمان و دیگری» نخستین بار در فضای روشنفکرانه‌ی پاریس پس از جنگ جهانی دوم به‌صورت مجموعه‌ای از سخنرانی‌ها عرضه شد. این اثر نه‌تنها بیان روشن و اولیه‌ای از متافیزیک اخلاقی لویناس است، بلکه به یکی از اساسی‌ترین پرسش‌های فلسفه‌ی مدرن و معاصر می‌پردازد: معنای زمان و نقش آن در هستی انسان. در پایان، این جلد دو مقاله‌ی مهم دیگر از لویناس را نیز دربر دارد: «زمان، قدیمی و جدید» (۱۹۸۰) و «دیاکرونی و بازنمایی» (۱۹۸۳) که هر دو به ژرف‌تر شدن درک مفهوم زمان در اندیشه‌ی فلسفی او کمک می‌کنند.