کتاب وقفه تاریک اثر راینر ماریا ریلکه، ترجمه پیمان چهرازی، انتشارات حرفه نویسنده

ریلکه در زمان مرگ خود در سال ۱۹۲۶ و در پنجاه‌ویک‌سالگی، بیش از چهارده هزار نامه نوشته بود. او این نامه‌ها را به اندازه‌ی شعرها و آثار منثورش مهم و ارزشمند می‌دانست. نامه‌های ریلکه، به‌ویژه برای خوانندگانی که با شعر انس و آشنایی چندانی ندارند، دریچه‌ای است به اندیشه‌های اصیل او درباره‌ی نقش عشق، مرگ و هنر در زندگی انسان. در طول زندگی، ریلکه با کسانی که به او نزدیک بودند، یا پس از خواندن آثارش با وی ارتباط برقرار کرده بودند، یا تنها دیداری کوتاه با او داشتند ـ هر کسی که شاعر نوعی رابطه‌ی درونی با او احساس می‌کرد ـ از طریق نامه‌هایی مستقیم و صمیمی در ارتباط بود. ریلکه باور داشت که وظیفه‌ی انسان این است که به شرایط و مقتضیات خود در جهان معنا ببخشد و خویش را فدای پندار قلمرویی نکند که در آن رنج به پایان می‌رسد. او به ایدئولوژی‌های سیاسیِ غالب عصر مدرن بی‌اعتماد بود؛ نظام‌هایی که آسایش را در قالب هویت‌های جمعی، باورهای همه‌گیر یا آرمان‌های انتزاعی عرضه می‌کردند. از دیدگاه ریلکه، بهترین کاری که انسان می‌تواند انجام دهد، زیستنی سرشار و آگاهانه است؛ زیستی که پذیرای غنای زندگی باشد، نه‌تنها در لحظات آرامش، بلکه در دل «وقفه‌های تاریک» نیز.