کتاب کینو-آگورا: بدن به مثابه‌ی شیء سینمایی (زنده و مرده) اثر لزلی استرن، ترجمه صالح نجفی، انتشارات لگا

مطالعات سینمایی و رویکردهای گوناگون آن، به‌ویژه در سال‌های اخیر، مرزهایی را درنوردیده است که نوشتن درباره‌ی فیلم‌ها و سینما را فراتر از دیگر گونه‌های نقد هنری قرار داده؛ همان‌گونه که خودِ سینما نیز در طول حیاتش مرزهای هنر، تاریخ و فلسفه را دگرگون کرده است. نوشتن درباره‌ی فیلم‌ها، با تکیه بر ایده‌های نوآورانه و نگاه جزءنگر نویسندگان و منتقدان سینه‌فیل در سراسر جهان، جلوه‌ای تازه، عمیق و درعین‌حال سرشار از ذوق و احساس به مطالعات سینمایی بخشیده است. این شیوه‌ی نوشتار با روح پویای هنر سینما، که همواره در حال تغییر و تحول است، هماهنگی دارد و بازتابی از جوهره‌ی زنده‌ی این هنر محسوب می‌شود. سینما هنر تصویر بدن‌هاست؛ بدن‌های انسانی در فرم‌ها و وضعیت‌هایی میان مرگ و زندگی، لحظه‌ای زنده و لحظه‌ای مرده. از نخستین تصاویری که دوربین برادران لومیر ثبت کرد تا امروز، بدن در فیلم‌های حقیقیِ شایسته‌ی عنوان «سینما» همواره حضوری حیرت‌انگیز و رازآمیز داشته است. همین حضور، مرزی روشن میان سینما و دیگر هنرها و تاریخ می‌کشد و آن را در موقعیتی کاملاً ویژه و متفاوت قرار می‌دهد. کتاب «بدن به‌مثابۀ شیء سینمایی: مرده و زنده» با نثر و لحن خاصِ «لزلی استرن»، نظریه‌های فمینیستی نقد فیلم، فلسفه‌ی معاصر، نظریه‌ی روایت و مسئله‌ی بازیگری در سینما را در گفت‌وگویی چندسویه و خلاقانه گرد هم می‌آورد. استرن در این اثر با ورود به جهان فیلم‌سازانی چون فورد، هیچکاک، افولس، آنتونیونی، گدار و واردا، متنی پربار و اندیشیده در باب مفهوم «بدن در سینما» می‌آفریند؛ متنی پر از نکته‌های ظریف و راهگشا که دریچه‌ای تازه بر فهم تصویر سینمایی می‌گشاید. «بدن به‌مثابۀ شیء سینمایی: مرده و زنده» با نگاهی موشکافانه و عاشقانه، همان‌گونه که از یک سینه‌فیل واقعی انتظار می‌رود، به اشیای سینمایی در حالات زنده و بی‌جان می‌نگرد و از خلال بررسی چند فیلم شاخص تاریخ سینما، خواننده‌ی خود را نه‌تنها به تماشای دوباره‌ی آن آثار، بلکه به دیدنی دیگرگونه از تمام تاریخ سینما فرا می‌خواند.