کتاب گذر از تجربه‌های تلخ با تغییر قصه‌های زندگی اثر دیوید دنبورو، ترجمه حسنا مهرمحمدی، انتشارات اطراف

یک حقیقت ژرف و متعالی درباره‌ی «کتاب‌خواندن» وجود دارد؛ تنها کسانی را می‌توان واقعاً کتاب‌خوان دانست که «ادبیات» می‌خوانند. اگر کمی دقیق‌تر و رادیکال‌تر به موضوع نگاه کنیم، باید گفت تنها آن‌هایی که «قصه» و «داستان» می‌خوانند شایسته‌ی لقب کتاب‌خوان هستند. شاید این سخن برای برخی از متخصصان حوزه‌های گوناگون ناخوشایند به‌نظر برسد، اما همین واکنش خود نشانه‌ای از درستی این ادعاست. اکنون پرسش این است که چرا چنین است؟ چرا خواندن و همراه‌شدن با هر «قصه»، «داستان» یا «روایت» اهمیت دارد و چرا خواننده‌ی آن در موقعیتی فراتر از دیگران قرار می‌گیرد؟ قصه‌ها توانایی شگفت‌انگیزی دارند؛ آن‌ها بی‌آنکه داور باشند یا رأیی درباره‌ی حق و باطل صادر کنند، مجموعه‌ای گسترده از کنش‌ها، کردارها و انتخاب‌های انسانی را در موقعیت‌های فردی و اجتماعی گوناگون به تصویر می‌کشند. در حقیقت، قصه‌ها ـ به‌ویژه قصه‌های خوب ـ با هنرمندی تمام این امکان را به خوانندگان می‌دهند که خود و جهان پیرامونشان را بهتر بفهمند و در آینه‌ی زندگی شخصیت‌های داستانی به تحلیل و تفسیر خویش بپردازند. از همین‌روست که قصه‌ها در ذات خود، هم «فلسفه»‌اند، هم «جامعه‌شناسی» و هم «روان‌شناسی»؛ و در عین حال، عالی‌ترین شکل «هنر» نیز محسوب می‌شوند. کتاب «قصه‌ای که انتخاب می‌کنیم: تغییر تجربه‌های زندگی با روایت‌درمانی» نمونه‌ای روشن از جایگاه بزرگ «قصه و قصه‌گویی» در زندگی انسان است. این اثر نشان می‌دهد چگونه روایت زندگی انسان‌ها از فرهنگ‌های گوناگون، می‌تواند بر زندگی فردی ما تأثیر بگذارد. «دیوید دنبورو»، نویسنده‌ی کتاب، قصه را به‌منزله‌ی ابزاری درمانگر معرفی می‌کند و از روش‌های دقیق کاربست آن برای دستیابی به بهترین نتایج سخن می‌گوید. زندگی انسان سرشار از ناکامی‌ها، ناملایمات و فروپاشی‌هاست؛ اما قصه‌ها فراتر از هر درمانگری، مسیر «شناخت»، «پذیرش»، «تسکین» و «التیام» را پیش روی ما می‌گذارند. به همین دلیل، خواندن کتاب «قصه‌ای که انتخاب می‌کنیم» می‌تواند پناه‌گاهی برای انسان امروز باشد؛ برای آنان که می‌خواهند خود را در وضعیتی دیگر ببینند، از گذشته عبور کنند و در پرتو روایت، معنایی تازه برای زندگی‌شان بیابند.