کتاب درآمدی بر فلسفه تاریخ اثر مایکل استنفورد، ترجمه احمد گل محمدی، انتشارات نشر نی

مایکل استنفورد، نویسنده‌ی این کتاب، بر این باور است که فلسفه تاریخ دو وظیفه‌ی اساسی دارد: نخست، درک ماهیت فعالیتی به نام تاریخ و دوم، بررسی پرسش‌ها و معماهایی که از دل این فعالیت پدید می‌آیند، اما با ابزار و روش‌های معمول آن قابل پاسخ‌گویی نیستند. از منظر او، تلاش‌هایی که در قرن بیستم برای نشان دادن تاریخ به‌عنوان نوعی علم تجربی یا شکلی از ادبیات انجام شد، نادرست و گمراه‌کننده بوده است. استنفورد تأکید می‌کند که تاریخ یک مفهوم نیست، بلکه نوعی فعالیت انسانی است؛ فعالیتی بی‌همتا و متمایز. وظیفه‌ی اصلی فیلسوف نیز درک ماهیت ویژه‌ی این فعالیت در گسترده‌ترین معنای ممکن است. او اعتقاد دارد بهترین شیوه‌ی نگرش به تاریخ، آن است که آن را گفت‌وگویی بی‌پایان بدانیم؛ بخشی از گفت‌وگوی مداوم بشر در مسیر شناخت و معنا‌بخشی به تجربه‌ی انسانی. از این دیدگاه، فلسفه تاریخ می‌تواند در پاسخ‌گویی به دو پرسش بنیادین انسان نقشی مهم ایفا کند: «اکنون در کجا ایستاده‌ایم؟» و «چه باید بکنیم؟». هرچند این پرسش‌ها به گذشته مربوط نیستند، اما فهم درست واقعیت تاریخی و برداشت ما از آن برای رسیدن به پاسخ‌هایی روشن و مستدل ضرورتی انکارناپذیر دارد. فلسفه تاریخ باید بستری برای گفت‌وگویی عقلانی و انتقادی درباره‌ی این پرسش‌ها فراهم آورد؛ گفت‌وگویی که همچون خود تاریخ، فرایندی بی‌انتهاست. کتاب «درآمدی بر فلسفه‌ی تاریخ» با رویکردی دقیق و اندیشمندانه، گستره‌ی وسیعی از مسائل فلسفیِ نهفته در دل تاریخ را آشکار می‌سازد و خواننده را به تفکر ژرف‌تر درباره‌ی چگونگی شکل‌گیری و تحول این مسائل از دل پرسش‌های تاریخی فرامی‌خواند.