کتاب هنگام نیایش چه می‌کنیم؟ اثر ونسان برومر، ترجمه اشکان بحرانی، انتشارات هرمس

کتاب کلاسیک وینسنت برمر درباره نیایش، که نخستین‌بار در سال ۱۳۶۳ (۱۹۸۴ میلادی) نوشته شد، تحلیلی فلسفی و جامع از مسائل بنیادین مربوط به ماهیت و کارکرد نیایش ارائه می‌دهد. این اثر به پرسش‌هایی اساسی می‌پردازد: هنگامی‌که از دیگران چیزی درخواست می‌کنیم، از آنان سپاسگزاری یا تمجید می‌کنیم، یا از کردار خود پشیمان می‌شویم و طلب بخشش داریم، در واقع چه می‌کنیم؟ تفاوت این رفتارها در رابطه انسان با خدا، در مقایسه با روابط میان انسان‌ها، چیست؟ و این تفاوت‌ها چه معنایی برای فهم وجود و ماهیت خدایی دارد که به درگاه او دعا می‌کنیم؟ ویرایش جدید این کتاب به‌صورت چشمگیری بازبینی و روزآمد شده و سه فصل تازه به آن افزوده شده است. این فصل‌ها با الهام از سخن معروف ج.ک. چسترتون که ایمان را «نه نظریه‌ای انتزاعی، بلکه رابطه‌ای عاشقانه» می‌داند، به تبیین عمیق‌تر مفهوم ایمان می‌پردازند. از آنجا که نیایش بازتاب همین «عشق» است، می‌توان آن را کلیدی برای درک ماهیت ایمان دانست. این فصول تازه با نشان دادن چگونگی پیوند میان تحلیل برمر از نیایش با شناخت عمیق‌تر معنویت، ایمان، باور دینی و الهیات، سهمی ارزنده در جریان معاصر پژوهش‌های آکادمیک درباره معنویت دارند. در این کتاب، معنویت نه در جست‌وجوی «تجربه»‌ای دینی یا «معرفت»ی عرفانی درباره خدا، بلکه در پی شکل‌دادن به شیوه‌ای از زیستن دینی و نگریستن به جهان از منظر ایمان است. برمر تأکید می‌کند که اعتقاد دینی صرفاً فعالیتی شناختی همچون علم نیست، بلکه با حیات ایمانی و زیست معنوی درهم‌تنیده است؛ بنابراین ماهیتی وجودی دارد و نمی‌توان آن را صرفاً امری عقلانی دانست. این اثر، افزون بر ارزش آموزشی آن برای دانشجویان الهیات و فلسفه دین، به گفت‌وگوهای معاصر در این حوزه‌ها نیز یاری می‌رساند؛ از جمله مباحث مربوط به واقع‌گرایی و اعتقاد دینی، عقلانیت ایمان، ماهیت الهیات، پیوند میان دین، ایمان و اخلاق، رابطه علم و دین، و نیز مناقشات میان مسیحیان انجیلی در آمریکا پیرامون موضوع «پذیرا بودن خدا».