کتاب نشانه‌ی برق برقی! اثر لاله جعفری، انتشارات خانه ادبیات

اژی، اژدها، و قوری، قورباغه، کنار رودخانه‌ای آرام و درخشان به‌دنبال مامان و بابای خود می‌گشتند. صدای شرشر آب با نجوای باد درهم آمیخته بود و دل کوچکشان پر از امید و نگرانی بود. قوری با لحنی آرام گفت: «اژی، این‌قدر زود ناامید نشو! شاید هنوز بتوانیم پیدایشان کنیم.» اژی خسته و بی‌حوصله پاسخ داد: «نه قوری، من مطمئنم دیگه نمی‌تونیم پیداشون کنیم.» در همان هنگام، قوری ناگهان چشمش به چیزی در دوردست افتاد؛ چیزی در زیر نور خورشید می‌درخشید و برق خاصی داشت. با هیجان گفت: «اژی، اون چیه اون جلوتر؟ نکنه یه نشونه باشه؟ شاید نشونه‌ای از مامان و بابامونه!» اژی لحظه‌ای ساکت ماند، چشمانش را تنگ کرد و به نقطه‌ای که قوری اشاره می‌کرد خیره شد. امیدی تازه در دلش جوانه زد، درست همان‌زمانی که دوباره داشت از یافتنشان ناامید می‌شد.