کتاب ترجمه رساله قشیریه اثر ابوالقاسم عبدالکریم بن هوازن قشیری، ترجمه ابوعلی حسن بن احمد عثمانی، انتشارات سخن

کتاب «ترجمۀ رسالۀ قشیریه» اثر «ابوالقاسم عبدالکریم بن هوازن قشیری» است که توسط «ابوعلی حسن بن احمد عثمانی» به زبان فارسی برگردانده شده است. این اثر یکی از منابع ارزشمند در تاریخ و اندیشه تصوف به شمار می‌رود. در بخشی از کتاب آمده است: آثار قشیری، به‌ویژه «الرساله الی الصوفیه» که شهرتی فراگیر با عنوان «رسالۀ قشیریه» یافته است، همچون حلقه‌ای واسطه میان نسل پیشین و آیندگان عمل می‌کند. این کتاب از یک سو سنت مکتوب تصوف را به آیندگان منتقل می‌سازد و از سوی دیگر به سبب ساختار نوشتاری استوار، دقیق، منسجم، جامع و عاری از زوائد، معیاری معتبر برای شکل‌گیری و تداوم «تصوف اعتدالی» و آثار مرتبط با آن به شمار می‌آید. تدوین و تثبیت این میراث ارزشمند توسط قشیری در دورانی انجام شد که در همان زمان و همان سرزمین، صوفیان بزرگی می‌زیستند؛ برخی از آنان تمامی نوشته‌های خویش را به آتش می‌کشیدند و در سکوت نظاره‌گر نابودی آن‌ها بودند، و برخی دیگر آثارشان را در خاک دفن می‌کردند، بر گور نوشته‌ها درختی می‌کاشتند و با شور و شعف به آبیاری آن می‌پرداختند. این دو نگاه متفاوت، یکی مبتنی بر رهیدگی، شوریدگی و بریدن از میراث مکتوب، و دیگری متکی بر اعتدال، نظم و تداوم، تصویری دوگانه اما مکمل از جریان‌های تصوف آن دوران به دست می‌دهد. درک این دو شیوه نگرش نه تنها ما را با ژرفای سنت‌های تصوف در خراسان بزرگ آشنا می‌سازد، بلکه می‌تواند ابعاد فکری و فرهنگی ما را گسترش دهد. هر دو رویکرد ـ چه شوریدگی افراطی و چه اعتدال سنجیده ـ بخشی از میراث معنوی و فکری تصوف در قرون گذشته‌اند که هر یک نقشی مهم در شکل‌گیری جریان‌های عرفانی پس از خود ایفا کرده‌اند.