کتاب طاعون اثر آلبر کامو، ترجمه پرویز شهدی، انتشارات مجید (به سخن)

رمان «طاعون»، روایتگر شیوع یک بیماری مرگبار در شهر بزرگ «اوران» واقع در الجزایر است. ماجرای کتاب از ماه آوریل آغاز می‌شود؛ زمانی که هزاران موش به شکلی ناگهانی بیمار می‌شوند و می‌میرند. با افزایش تعداد موش‌های مرده، ترسی نه‌چندان عمیق اما رو‌به‌گسترش سراسر جامعه را فرا می‌گیرد. روزنامه‌ها و جراید با انتشار گزارش‌های پیاپی، بر ضرورت انجام اقدامی فوری تأکید می‌کنند و در نهایت، مقامات دولتی دستور جمع‌آوری و سوزاندن روزانه‌ی موش‌ها را صادر می‌نمایند. کمی بعد، «میشل» ـ دربان ساختمانی که «دکتر ریو» در آن کار می‌کند ـ بر اثر تبّی مشکوک و ناشناخته جان خود را از دست می‌دهد. پس از آن، موارد مشابه دیگری در شهر رخ می‌دهد و یکی از همکاران دکتر ریو، به نام «کاستل»، بر پایه‌ی نشانه‌های بیماری، تشخیص می‌دهد که این بلا چیزی جز «طاعون» نیست. از این‌رو، او و دکتر ریو در برابر انکار، بی‌اعتنایی و سهل‌انگاری مقامات دولتی و بسیاری از پزشکان، برای جلب توجه آنان به ضرورت اقدامی فوری و سرنوشت‌ساز به مبارزه برمی‌خیزند. تنها زمانی که اوضاع از کنترل خارج می‌شود و دیگر امکان انکار واقعیت دهشتناک شیوع بیماری وجود ندارد، حکومت با اتخاذ تدابیر سخت‌گیرانه‌ی بهداشتی، اعلام قرنطینه‌ی کامل شهر را صادر می‌کند. رمان «طاعون» علی‌رغم نظر شخصی آلبر کامو که با چنین برداشت‌هایی مخالف بود، به‌عنوان یکی از آثار کلاسیک و فلسفی در حوزه‌ی ادبیات هستی‌گرایانه شناخته می‌شود. لحن روایی اثر با جمله‌هایی ساده اما چندلایه و اندیشه‌مند، و نیز با ساختاری تمثیلی که اغلب به ذهن، آگاهی و تجربه‌ی وجودی انسان اشاره دارد، خواننده را به یاد فضای آثار فرانتس کافکا، به‌ویژه رمان «محاکمه»، می‌اندازد.