کتاب عطا و لقای نیما یوشیج اثر مهدی اخوان ثالث، انتشارات زمستان

نیما از این جهت که شعرش در قلمرو «شعر ناب» قرار دارد و از هرگونه آمیختگی و آلودگی به دور است، سرشار از پاکی، سادگی و صفای روستایی به نظر می‌رسد؛ از همین رو می‌توان او را در این بُعد با باباطاهر هم‌سنخ دانست، به‌ویژه در حساسیت روحی و سوز سخنش که یادآور نغمه‌های جان‌سوز باباطاهر است. اما از سوی دیگر، نیما به دلیل آن‌که در ژرفای تصاویر، تماثیل و واقعیت‌های عینی، جوهر شعر خود را بر بنیانی فکری و بر درک عمیق از رنج‌ها و دردهای انسانی استوار می‌سازد و نگاهی فلسفی و هستی‌محور دارد، به خیام شباهت می‌یابد؛ البته نه با آن قاطعیت و صراحت رایج در اندیشه خیام که از ظرایف هنر اوست، بلکه با الهامی معتدل‌تر و رویکردی نرم‌تر. این ابهام و چندلایگی در زبان نیما، برخاسته از بیان تمثیلی، تویه‌دار و عینی اوست؛ بیانی که سبب می‌شود شعرش در عین وضوح تصویری، دارای ژرفایی رمزآلود و تأمل‌برانگیز باشد.