کتاب 21 قانون مولانا اثر هاکان منگوچ، ترجمه شهرزاد صدر، انتشارات نشر گویا

جلال‌الدین محمد بلخی (۶ ربیع‌الاول سال ۶۰۴ تا ۵ جمادی‌الثانی سال ۶۷۲ هجری قمری)، که به نام‌های مولانا، مولوی و رومی شناخته می‌شود، از بزرگ‌ترین شاعران پارسی‌گوی ایرانی است. نام کامل او «محمد بن محمد بن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران زندگی‌اش با القاب «جلال‌الدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» یاد می‌شده است. از قرن نهم هجری به بعد، لقب‌هایی چون «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای او به کار رفته و در برخی از اشعارش تخلص «خاموش»، «خموش» یا «خامش» دیده می‌شود. زبان مادری مولوی فارسی بوده است. نفوذ فکری و معنوی مولوی از مرزهای قومی و ملی فراتر رفته و ایرانیان، افغان‌ها، تاجیک‌ها، ترک‌ها، یونانیان و دیگر ملت‌های مسلمان آسیای میانه و جنوب شرق آسیا طی بیش از هفت قرن از میراث ارزشمند او الهام گرفته‌اند. آثار و اشعار مولوی به زبان‌های گوناگون جهان ترجمه شده و در غرب با نام «رومی» شهرت دارد. در ایالات متحده آمریکا، ترجمه سروده‌های او چنان مورد استقبال قرار گرفته که مولوی را «محبوب‌ترین» و «پرفروش‌ترین» شاعر این کشور می‌دانند. مولانا در اندیشه خود عشق را جوهره زندگی و راه رسیدن به حقیقت می‌داند. از نگاه او، عشق باید بخشیده شود نه محاسبه؛ عشق فداکاری است نه جست‌وجو. او معتقد است هر کس خود را وقف عشق کند، فاصله‌ای با آن نخواهد داشت. مولوی، که پرخواننده‌ترین عارف و صوفی در جهان شناخته می‌شود، راه‌های متعددی برای رسیدن به خدا برمی‌شمارد و «عشق» را نماد «فداکاری» و تجلی جست‌وجوی انسان برای معنا می‌داند. به باور او، قلبی که از عشق خالی باشد، یا جایگاه جنون است یا مرگ. هجده دوبیتی نخست مثنوی معنوی، اثر بزرگ این صوفی نامدار، جایگاه ویژه‌ای در شعر و اندیشه او دارد. مولوی در این ابیات، نی را نماد آفرینش و انسان می‌داند و با زبانی عارفانه، اسرار هستی و پیوند انسان با خالق را بازمی‌نماید. مثنوی مولانا دریچه‌ای است برای شناخت زندگی، عشق و حقیقت، و از والاترین آثار عرفانی ادبیات فارسی محسوب می‌شود.