کتاب هیچ ملاقاتی تصادفی نیست اثر هاکان منگوچ، ترجمه فائزه پورعلی، انتشارات نسل نواندیش

سرنوشت هیچ‌گاه از زندگی انسان‌ها دست برنمی‌دارد. بااین‌حال، این ما هستیم که تصمیم می‌گیریم و مسیر زندگی خویش را شکل می‌دهیم. هنگامی‌که به گذشته می‌نگریم، گاه تجربه‌هایی را به یاد می‌آوریم که در آن کارهایی انجام داده‌ایم که هرگز گمان نمی‌کردیم قادر به انجامشان باشیم. گاهی رنج‌هایی را تاب آورده‌ایم که روزی گفته بودیم هرگز تاب نمی‌آوریم، یا عاشق کسی شده‌ایم که باور داشتیم هرگز به او دل نخواهیم بست. ممکن است زمانی در موقعیتی گرفتار بوده‌ایم که گمان می‌کردیم توان رهایی از آن را نداریم، اما سرانجام موفق به دور شدن از آن شده‌ایم. روزهایی فرا رسیده‌اند که احساس مرگ کرده‌ایم، اما همچنان به زندگی ادامه داده‌ایم. هر بار که بر چالشی غلبه کرده‌ایم، یک گام به شناخت و درک درونی خود نزدیک‌تر شده‌ایم. روایتی صوفیانه می‌گوید: روزی یک صوفی برای یافتن معنای زندگی، همراه دختری جوان، سفری هفت‌روزه را آغاز کرد. آنان جز ایمان به خدا، هیچ چیز با خود نداشتند. در طول این سفر، با رویدادهایی شگفت‌انگیز و تجربه‌هایی خارق‌العاده روبه‌رو شدند که سبب شد هر تصمیم و رفتار را از دیدگاهی تازه بنگرند. اما این پرسش پیش می‌آید که: سفر هفت‌روزه چگونه می‌تواند بر شخصیت انسان تأثیر بگذارد؟ آیا واقعاً می‌توان سرنوشت را تغییر داد؟ پاسخ روشن است: بله، بی‌تردید می‌توان. گذر زمان و تجربه، انسان را دگرگون می‌کند. هفت روز شاید اندک به نظر برسد، اما می‌تواند تأثیری عمیق بر روح و نگرش انسان بگذارد. هاکان منکوچ، نویسنده کتاب «هیچ ملاقاتی تصادفی نیست»، از سخنرانان و اندیشمندان نام‌آشناست. او رئیس آکادمی صوفی در دانشگاه آمریکایی گیرنه (Girne Amerikan Üniversitesi) در قبرس است. آثار او تا کنون به ده‌ها زبان ترجمه شده و خوانندگان بسیاری در سراسر جهان دارد.