کتاب کارمیلا اثر جوزف شریدن لی فانو، ترجمه محمود گودرزی (1356)، انتشارات برج

رمان «کارمیلا» نوشته جوزف توماس شریدن لی فانو، نویسنده مشهور ایرلندی، در سال ۱۸۶۴ منتشر شد و نقطه‌عطفی در شکل‌گیری ژانر وحشت در ادبیات و بعدها در سینما به شمار می‌آید. «کارمیلا» یکی از چهره‌های ماندگار ادبیات خون‌آشامی است؛ شخصیتی که برخلاف «دراکولا»، مونث است و همین ویژگی، او را به نمونه‌ای متفاوت و منحصربه‌فرد در این سبک تبدیل کرده است. جالب آن‌که رمان «دراکولا» اثر برام استوکر، پس از «کارمیلا» نوشته و منتشر شد و به همین سبب گروهی از منتقدان بر این باورند که استوکر در خلق «دراکولا» از آثار لی فانو تأثیر گرفته است. لی فانو پس از درگذشت همسرش به فردی گوشه‌گیر و منزوی تبدیل شد؛ انزوایی که زمینه خلق تأثیرگذارترین آثارش، از جمله «کارمیلا»، را فراهم کرد. بیشتر آثار او در ژانر وحشت و شاخه ادبیات گوتیک جای می‌گیرند و هدفشان کاوش در مفاهیم ماورالطبیعه و جهان متافیزیک است. خود لی فانو انگیزه اصلی نگارش این آثار را تلاشی برای ایجاد تعادل میان دنیای محسوس طبیعت و واقعیت‌های ناشناخته ماوراءالطبیعه می‌دانست. شخصیت «کارمیلا» اشراف‌زاده‌ای نفرین‌شده است که به خون‌آشامی مشغول است. او در قالب دختری جوان و زیبا ظاهر می‌شود؛ چهره‌ای که زیبایی و معصومیتش فریبنده و مسحورکننده است. دندان‌های نیشش چندان نمایان نیستند، اما آن‌قدر تیز هستند که نیمه‌شب بتوانند در سینه قربانی فرو روند و از خون او تغذیه کنند. کارمیلا گاه ناگهانی ناپدید می‌شود و پس از ساعاتی، حتی پس از گذشت یک نیم‌روز یا یک روز کامل، دوباره در همان محل دیده می‌شود. او نسبت به سخنان مذهبی و سرودهای کلیسایی حساس و بی‌میل است و با شنیدن آن‌ها چهره درهم می‌کشد و خواستار ترک مکان می‌شود. برای جذب قربانی، کارمیلا صبورانه زمان صرف می‌کند تا اعتماد و محبت او را به‌دست آورد. این عشق و علاقه ظاهری در نهایت به محبتی افراطی، دیوانه‌وار و خطرناک تبدیل می‌شود؛ احساسی مرموز که سرچشمه کابوس‌های خون‌آلود در ادبیات وحشت است.