کتاب کی با من جورتره؟ اثر جیمز رامون جونز و نائومی جونز، ترجمه معصومه نفیسی، انتشارات مهرسا

مثلث هرچه تلاش می‌کند و به هر دری می‌زند، باز هم نمی‌تواند مانند دایره‌ها قل بخورد و روان حرکت کند. نه توان آن را دارد که مثل مربع‌ها روی هم قرار بگیرد و برج بلند و محکمی بسازد. به همین دلیل، مثلث تصمیم می‌گیرد از میان آن‌ها دور شود و به راه خود برود تا دوستانی درست شبیه خودش پیدا کند. اما وقتی سرانجام به گروهی از مثلث‌ها می‌رسد، باز هم در دلش احساسی از کمبود و تنهایی باقی است؛ گویی هنوز چیزی کم دارد. آیا ممکن است جایی در این جهان وجود داشته باشد که مثلث واقعاً با آن احساس هم‌خوانی و هماهنگی کند؟