کتاب تاریخ‌نگاری و عکاسی اثر محمد غفوری (1363)، انتشارات آگه

آنچه عکاسی را بیش از هر محصول دیگر فرهنگ دیداری به تاریخ‌نگاری نزدیک می‌کند، پیوند نمایه‌ای عکس با واقعیت است؛ پیوندی که از همان دهه‌های نخست پیدایش عکاسی، مهم‌ترین امتیاز آن در مقایسه با دیگر دست‌ساخت‌های دیداری انسان، همچون نقاشی، گراوور و دیگر هنرهای بازنمایی به‌شمار می‌آمد. در این معنا، عکس به‌عنوان رونوشت و نسخه‌ای اصیل، مکانیکی و غیرشخصی از هستی اجتماعی و تاریخی، می‌توانست منبعی مستقیم و موثق برای دستیابی به واقعیت‌ها باشد؛ به‌ویژه واقعیت‌های گذشته، آن‌گونه که از دسترس و توان گفتمان نوشتاری و بازنمایی‌های زبانی دور مانده بودند. این موضوع امروزه در تاریخ نظریه‌ی عکاسی به مسئله‌ای کلاسیک و بنیادین بدل شده است؛ زیرا با وجود قدمت، کهنگی و انبوه متونی که تاکنون درباره‌ی عکاسی نوشته شده، هنوز نیز پرسش از نسبت عکاسی با واقعیت و تاریخ، محور اصلی گمانه‌زنی‌های نظری در این حوزه است. مقاله‌هایی که در این مجموعه گردآوری و ترجمه شده‌اند، هر یک تلاشی‌اند برای تاباندن نوری تازه بر این مسئله و کاوش در پیوند میان عکاسی، واقعیت و تاریخ‌نگاری.