کتاب قابیل اثر لرد بایرون، ترجمه حسین قدسی، انتشارات نشر نی

سرزمینی بیرون از بهشت، در سپیده‌دم. آدم، حوا، قابیل، هابیل، آدا و زیلا در حال قربانی‌کردن‌اند. آدم گفت: خداوندا! ای ازلی و ابدی، ای دانای دانش‌ها! تویی که با یک کلمه از ژرفنای تاریکی، روشنایی را آفریدی. ستایش سزاوار توست، ای یهوه! نورت دوباره خواهد تابید و ستایش تنها لایق توست. حوا گفت: خدایا! ای آن‌که روز را روز نامیدی و بامداد را از دل شب بیرون کشیدی. ای آن‌که موج را از موج جدا کردی و بخشی از آفریده‌ات را «فلک» نام نهادی، ستایش تنها تو را سزد. هابیل گفت: خداوندا! ای آفریننده‌ای که عناصر را آب، خاک، باد و آتش نامیدی و روز و شب را پدید آوردی تا جهان را روشن کنند یا بر آن سایه افکنند. تو موجودات را آفریدی تا از نور و سایه شاد شوند و روز و شب را، همچون نشانه‌های تو، دوست بدارند. ستایش تنها تو را سزد.