کتاب گذرواژه‌ها اثر ژان بودریار، ترجمه علی رستمیان، انتشارات پاگرد

«گذرواژه» برای من تعبیر دقیقی است در توصیف روشی شبه‌مقدماتی؛ روشی که بی‌آنکه صورتی از اشیا بسازد یا آن‌ها را به‌صورت فهرست‌وار ردیف کند، به درونشان راه می‌یابد و ژرف‌تر آن‌ها را می‌کاود. می‌دانیم که بیش از آن‌که ایده‌ها خالق واژه‌ها باشند، این واژه‌ها هستند که ایده‌ها را می‌زایند، آن‌ها را در خود حمل می‌کنند و به جریان می‌اندازند. واژه‌ها تنها ابزار انتقال ایده‌ها و چیزها نیستند؛ آن‌ها همانند جادوگران و شعبده‌بازان، خود در چرخ و گردشِ بی‌پایان معنا حضور دارند. واژه‌ها به یکدیگر تبدیل می‌شوند، در هم دگرگون می‌گردند و از این دگرگونی‌ها، ایده‌های تازه‌ای زاده می‌شود. شاید به همین دلیل بتوان واژه‌ها را «گذر‌دهنده» یا «مرکب» ایده‌ها دانست؛ موجوداتی زنده و پرتحرک که میان اندیشه‌ها در رفت‌و‌آمدند و هر بار، معنا را از نو می‌آفرینند.