کتاب هنر خوشبختی اثر آرتور شوپنهاور، ترجمه علی عبداللهی (1347)، انتشارات مرکز

سومین کتاب، «هنر خوشبختی»، اثری است که شامل پنجاه قاعده درباره زندگی و اصولی است که به شیوه‌ای فرانسوی تدوین شده‌اند. شوپنهاور بیش از هر زمان دیگر، در دوران اقامتش در برلین و پس از شکست در رقابت با هگل برای دستیابی به کرسی استادی و ارائه درس‌گفتارهایش، تا هنگام فرار ناگزیرش از بیماری وبا، گرایش فراوانی به نگارش و تدوین رساله‌های کوتاه و کم‌حجم داشت. او در این رساله‌ها بر جنبه‌های کاربردی اندیشه‌های خود و نیز بر تجربه زیسته‌اش از رنج و بدبختی تمرکز می‌کرد. از مشهورترین آثار او در این دوره، رساله «دیالکتیک جدلی» یا همان کتاب شناخته‌شده «هنر همیشه برحق بودن» است. پژوهشگران این اثر را از میان نوشته‌ها و دست‌نویس‌های باقی‌مانده در میراث فکری او استخراج کرده و پس از ویرایش، به چاپ رسانده‌اند. تفاوت اصلی و برجسته میان رساله «هنر خوشبختی» و «هنر بر حق جلوه دادن خود» در این است که دست‌نوشته‌های رساله دوم با اندکی ویرایش منتشر شد، اما «هنر خوشبخت بودن» در مرحله تدوین اولیه باقی ماند. به دلیل پراکندگی مطالب در بخش‌های گوناگون و ناتمام‌بودن ساختار آن، این اثر سال‌ها به حال خود رها شد. شوپنهاور پنجاه قاعده این کتاب را در زمان‌های مختلف نگاشت، به‌گونه‌ای که اکنون تنها با تلاش فراوان می‌توان آن‌ها را از میان آثار و نوشته‌های پراکنده‌اش بازشناخت و بازیابی کرد. عناوین اصلی این کتاب به ترتیب چنین‌اند: شوپنهاور و فلسفه خوشبختی، هنر خوشبختی یا حکمت زندگی، پنجاه قاعده زندگی توأم با خوشبختی، فلسفه خوشبختی، و برخی آثار شوپنهاور که به فارسی ترجمه شده‌اند.