کتاب چگونه غیرقابل پیش‌بینی را پیش‌بینی کنیم اثر ویلیام پاندستون، ترجمه رحیم کوشش، انتشارات سبزان

ماشین پیش‌بینی نخستین بار فعالیت خود را با حادثه‌ای ناخوشایند در محیط آزمایشگاه آغاز کرد. «دیو هاگل‌بارگر» که اهل شهر کلتک در ایالت اوهایو بود، در دههٔ پنجاه سدهٔ بیستم در آزمایشگاه شرکت تلفن بِل در نیوجرسیِ ایالات متحده مشغول به کار شد. در این آزمایشگاه قوانین سخت‌گیرانه‌ای حاکم بود؛ از جمله یکی از الزامات اصلی برای مهندسان، بستن کروات در محیط کار به شمار می‌رفت. همین قانون ساده اما اجباری، نقطهٔ آغاز ماجرایی شد که بعدها به شکل‌گیری نخستین گام‌ها در مسیر ساخت «ماشین پیش‌بینی» منجر گردید و توجه بسیاری از پژوهشگران و مهندسان آن دوران را برانگیخت. این حادثه آزمایشگاهی که در ظاهر جزئی و کم‌اهمیت به نظر می‌رسید، رفته‌رفته مسیر جدیدی در تاریخ فناوری و مهندسی گشود؛ مسیری که پایه‌گذار ایده‌های نوآورانه و تحولی در شیوهٔ تفکر دربارهٔ ابزارها و ماشین‌های محاسباتی شد.