کتاب مثل زرافه باش، یک سر و گردن از بقیه بالاتر اثر مسعود لعلی، انتشارات بهار سبز

یکی از اشراف‌زادگان انگلیسی پس از مرگ، در قصر بزرگ و باشکوه خود مجموعه‌ای از نقاشی‌های گران‌بها و ارزشمند را به یادگار گذاشت. طبق وصیت او، عموم مردم اجازه داشتند گاهی به قصر بیایند و از این آثار هنری دیدن کنند. روزی گروهی از بازدیدکنندگان وارد قصر شدند. آنان هنگام تماشای تابلوها، با تحسین از زیبایی و ظرافت نقاشی‌ها سخن می‌گفتند. در میان آن جمع، بانوی سالخورده‌ای حضور داشت که برخلاف دیگران حتی یک کلمه حرف نمی‌زد؛ اما به تک‌تک نقاشی‌ها نزدیک می‌شد و با دقت فراوان آن‌ها را از نظر می‌گذرانْد. پس از آن‌که همه نقاشی‌ها را تماشا کرد، یکی از حاضران از او پرسید: «نظر شما درباره این تابلوها چیست؟» بانوی مسن با لبخند و اشتیاق پاسخ داد: «عالی بود! من حتی ذره‌ای گرد و غبار روی آن‌ها ندیدم.» گاه در زندگی نیز چنین است؛ ما به جای دیدن زیبایی‌ها، در جست‌وجوی عیب‌ها هستیم و همین باعث می‌شود از لذت دیدن خوبی‌ها بازبمانیم. زندگی، هنر یافتن روزنه‌ای از امید در میان تاریکی‌هاست.