کتاب کارآگاهان وحشی اثر روبرتو بولانیو، ترجمه محمد جوادی (1359)، انتشارات نشر نون

عمر پنجاه‌ساله و این‌همه شاهکار؟ چگونه ممکن است انسانی در چنین مدت کوتاهی آثاری بیافریند که قرن‌ها بعد هنوز با شگفتی به آن‌ها بنگریم؟ نوابغ از کجا می‌آیند که ما در برابر حضور و آثارشان، حیران و خاموش می‌مانیم؟ ویلیام شکسپیر، اونوره دو بالزاک، مارسل پروست، آرتور رمبو، راینر ورنر فاسبیندر و روبرتو بولانیو، همگی در جوانی یا میانسالی چشم از جهان فروبستند. شاید بتوان گفت، همان‌گونه که در آن نقل معروف آمده است: «شاید آن‌ها تنها مدتی کوتاه میهمان زمین بودند و پس از آن‌که ما را از مرزهای حیرت گذراندند، به سیاره‌ی خود بازگشتند.» نمونه‌ی درخشان این نبوغ، روبرتو بولانیو است؛ نویسنده‌ای که کودکی و نوجوانی‌اش در تنگ‌دستی و دشواری سپری شد، اما از لابه‌لای همین سختی‌ها، نبوغی سر برآورد که تاریخ رمان را دگرگون کرد. او با «کارآگاهان وحشی»، یکی از واپسین و تأثیرگذارترین آثار ادبیات آمریکای لاتین را پدید آورد. بولانیو، که پس از نسلِ خدایان آمریکای لاتین – فوئنتس، مارکز و یوسا – زاده شد و پیش از بسیاری از آنان درگذشت، در این رمان نشان داد چگونه می‌توان جهان را از نگاهی تازه بازنوشت. «کارآگاهان وحشی» روایتی گسیخته و چندپاره دارد؛ چون قطعاتی از پازلی نامنظم که درکنار هم جهانی پرشور می‌سازند. رمان با طنز، سادگی، ایجاز و حساسیتی عمیق پیش می‌رود و نمی‌گذارد خواننده حتی لحظه‌ای از آن جدا شود. بولانیو در این داستان، سفر خود را در سراسر آمریکای جنوبیِ فراتر از ریوگرانده پیش می‌برد؛ سفری بی‌آغاز و بی‌انتها که در آن به‌جای تکیه بر شانه‌ی غول‌ها، روبه‌روی آنان می‌ایستد. «کارآگاهان وحشی» وام‌دار همه‌ی خدایان ادبیات است، اما در عین حال با جسارتی بازیگوشانه با آنان شوخی می‌کند. گویی بورخس‌وار، رمانی کورتاثاری را بازمی‌گوید که در آن روح رهایی و غیرزمینی‌بودنِ خودِ نویسنده بیش از هر چیز به چشم می‌آید؛ رمانی که نه فقط روایت، بلکه اثبات دوباره‌ی نبوغ زودگذر و ماندگار بشر است.