کتاب پدران غایب اثر گای کورنو، ترجمه فرشید قهرمانی، انتشارات بنیاد فرهنگ زندگی

یک تحلیلگر یونگی در پژوهش خود به بررسی هویت مردانه و پیامدهای روان‌شناختی «بی‌پدری» می‌پردازد؛ چه این بی‌پدری واقعی و تحت‌اللفظی باشد و چه معنوی یا عاطفی. او بر این باور است که تجربه شکنندگی و تزلزل در تصویرهای سنتی مردانگی، پدیده‌ای مشترک میان بسیاری از مردان مدرن است. گای کورنو، روان‌کاو برجسته، این تجربه را به احساس عمیقِ خلأ، سکوت یا غیبت پدر در زندگی مردان نسبت می‌دهد؛ غیبتی که گاه واقعی و فیزیکی است، اما در اغلب موارد رنگ‌وبوی عاطفی و معنوی دارد. کورنو می‌پرسد چرا این احساسِ فقدان در نسل خاصی از مردان پس از جنگ — آنان که امروزه به میانسالی نزدیک شده‌اند — تا این اندازه شدید است؟ پاسخ او چنین است: این نسل، نقطه عطفی در تاریخ از دست رفتن آیین‌ها و مراسم گذار مردانه را نمایندگی می‌کند؛ آیین‌هایی که در گذشته نقش حیاتی در عبور پسران از کودکی به مردانگی داشتند و هویت مردانه را در آن‌ها تثبیت می‌کردند. در تحلیل دقیق و الهام‌بخش کورنو، او نشان می‌دهد که چگونه این «حلقه گمشده» در ابعاد گوناگون زندگی مردان خود را آشکار می‌سازد. از نگاه او، برای مرد امروزی، بازیابی نوعی «تولد دوباره» یا «دومین تولد» در مسیر مردانگی ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است؛ تولدی که با دستیابی به توانایی پدر شدن — نه صرفاً در معنای زیستی، بلکه به‌عنوان بازسازی نمادین نیروی پدری در وجود خویش — پیوند دارد. این فرآیند، نه‌تنها گامی برای التیام زخم‌ها و دردهای روانی است، بلکه مرحله‌ای بنیادین در مسیر کامل‌شدن و تحقق تمامیت روان انسان به شمار می‌آید.