کتاب ایبسن و فلسفه اثر کریستین یسدال، ترجمه صالح نجفی، انتشارات خوب

بعد از شکسپیر، هیچ نمایشنامه‌نویسی در تاریخ به اندازه‌ی ایبسن آثارش بر صحنه اجرا نشده است. نظریه‌پردازان تئاتر و ادبیات، از شلگل گرفته تا پژوهشگران معاصر همچون مارتین پوشنر و فردی روکم، بر ساختار گفت‌وگومحور مشترک میان تئاتر و فلسفه تأکید کرده‌اند و پیوندی نیرومند، هرچند آرام و پنهان، میان این دو حوزه را پیش چشم ما می‌آورند. نمایشنامه «هدا گابلر» و شخصیت اصلی آن، بیانگر جان به لب رسیدگی و سرگشتگی انسان قرن نوزدهم است؛ ایبسن با مهارتی شگرف و با بهره‌گیری دقیق از عناصر درام، این وضعیت را با زبانی شاعرانه اما سرد و حساب‌شده به تصویر کشیده است. همین ویژگی باعث شده تا «هدا گابلر»، از زمان ایبسن تا روزگار کنونی، همواره توجه فیلسوفان و اندیشمندان را به خود جلب کند. مقاله‌های گردآمده در این کتاب، هر یک با نگاهی ویژه به جنبه‌های فلسفی عمیق و چندلایه‌ی «هدا گابلر» پرداخته‌اند. نویسندگان این مقالات با تکیه بر پیشینه‌ی پژوهشی و حوزه‌ی علاقه‌مندی فردی خود، وجوه متفاوت آثار ایبسن را واکاوی کرده‌اند. از همین رو، مجموعه‌ی حاضر طیف گسترده‌ای از موضوعات مرتبط با کار ایبسن را برجسته کرده و آن‌ها را در فضایی نو به بحث می‌گذارد.