کتاب تپه‌های سبز آفریقا اثر ارنست همینگوی، ترجمه رضا قیصریه، انتشارات کتاب خورشید

گاوبازی و شکار از علاقه‌مندی‌های اصلی ارنست همینگوی بودند. او با نوشتن درباره‌ی این دو، در پی تجربه‌هایی تازه با جنبه‌ای ادبی بود. به همین دلیل، بسیاری از منتقدان اثر «تپه‌های سبز آفریقا» را نوعی «شکار ادبی» دانسته‌اند؛ زیرا همینگوی تلاش داشت، به گفته‌ی خودش، کتابی کاملاً واقعی بنویسد. او می‌خواست بیازماید که آیا توصیف دقیق یک سرزمین و روایت جزئیات یک سفر یک‌ماهه‌ی شکار، می‌تواند با آثار تخیلی رقابت کند یا خیر. به بیان دیگر، همینگوی در پی یافتن پاسخی برای این پرسش بود که آیا رئالیسمِ محض، بی‌هیچ عنصر تخیلی، می‌تواند از نظر ادبی جذاب باشد یا نه. او باور داشت «باید نثری خلق شود که از شعر فراتر رود.» شاید سرزمین دل‌انگیز کنیا در دهه‌ی ۱۹۳۰ میلادی این فرصت را برایش فراهم کرد تا در ترسیم مناظر، همان‌گونه که آرزو داشت، همچون نقاشان امپرسیونیست فرانسوی عمل کند و طبیعت را با ظرافتی تصویری و زنده به تصویر بکشد. در عین حال، تأثیر مستقیم ماجراهای اثر مشهور مارک توین، «هاکلبری فین»، در روایت این کتاب به‌روشنی دیده می‌شود و نمی‌توان آن را نادیده گرفت، به‌ویژه در توصیف رودخانه‌ها و جنگل‌ها. از این رو، این گفته که «تپه‌های سبز آفریقا» بازنمایی یک شکار ادبی است، چندان هم از حقیقت دور نیست.