کتاب من که حرفی ندارم اثر آلبرتو موراویا، ترجمه رضا قیصریه، انتشارات کتاب خورشید

کتاب «من که حرفی ندارم» مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه نوشته‌ی آلبرتو موراویا است که نخستین‌بار در سال ۱۳۳۳ هجری شمسی (۱۹۵۴ میلادی) منتشر شد. تمام داستان‌های این مجموعه در شهر رم و پیرامون آن، در سال‌های پس از پایان جنگ جهانی دوم می‌گذرد و محور اصلی آن زندگی روزمره‌ی مردم عادی است. شخصیت‌های این داستان‌های پرکشش و تأمل‌برانگیز، گستره‌ی متنوعی از طبقات اجتماعی را در بر می‌گیرند؛ از مجرمان سابق، دزدها و خلافکاران خرد گرفته تا پیشخدمت‌های رستوران، رانندگان و افرادی از طبقات پایین جامعه که در تلاش برای رهایی از فقر و ساختن آینده‌ای بهتر هستند. داستان‌های کتاب «من که حرفی ندارم» اغلب به صورت اول‌شخص روایت می‌شوند و راوی معمولاً فردی بی‌نام و نشان است. با این حال، موراویا در طول روایت با دقت و ظرافت سرنخ‌ها و جزئیاتی می‌گنجاند که خواننده را به تدریج با شغل، انگیزه‌ها و درونیات شخصیت‌ها آشنا می‌سازد. این ویژگی سبب شده است که کتاب، تصویری زنده و ملموس از جامعه‌ی پساجنگ رم و انسان‌هایی درگیر با هویت، نزاع‌های درونی و تلاش برای بقا ارائه دهد.