کتاب اعجوبه اثر هرمان هسه، ترجمه عبدالحسین شریفیان، انتشارات اساطیر

هرمان هسه (۱۸۷۷–۱۹۶۲)، رمان‌نویس، شاعر و نقاش آلمانی‌ـ‌سوییسی، به‌سبب قدرت شگفت‌انگیز در نویسندگی، عمق اندیشه و شجاعت در بیان مفاهیم انسان‌مدارانه، و همچنین سبک ممتاز نگارش، در سال ۱۹۴۶ میلادی موفق به دریافت جایزه نوبل ادبیات شد. هسه بیش از هر نویسنده دیگری توانسته است از رنج‌های درونی، کشمکش‌های روحی، انزوا و زندگی باطنی انسان سخن بگوید. سرچشمه این توانایی را می‌توان در علاقه‌مندی او به فلسفه اصالت وجود، آموزه‌های روحانی و عرفانی، آیین بودا و فلسفه هندویی جست‌وجو کرد. این گرایش‌ها به‌روشنی در آثارش نمود یافته‌اند و به جهان‌بینی خاص او شکل بخشیده‌اند. در نوشته‌های هسه، نمایش و تقابل اضداد نقش چشمگیری دارد. او برای بیان این تضادها، دو سرشت کاملاً متفاوت را انتخاب می‌کند که در روند داستان به یکدیگر نزدیک می‌شوند و سرانجام به هماهنگی و یگانگی می‌رسند. برخلاف بسیاری از نویسندگان که انسان را جدای از طبیعت می‌نگرند و به دگرگونی‌های طبیعی با عینک علم و فناوری می‌نگرند، هسه شناخت تدریجی بشر را در پیوند با آفرینش و هستی جست‌وجو می‌کند. رمان «اعجوبه» از آثار شاخص هسه است و به‌منزله اعلامیه‌ای علیه نظام آموزشی سنتی شناخته می‌شود. این داستان روایت پسر نوجوان و باهوشی است که والدین و آموزگارانش، در پی موفقیت تحصیلی او، به شکلی منظم روحش را می‌آزارند. آن‌ها در حالی که سخت نگران موفقیت علمی او هستند، سلامت روان، شادی و آرامش درونی‌اش را نادیده می‌گیرند.