کتاب عشق و آگوستین قدیس اثر هانا آرنت، ترجمه مریم خدادادی، انتشارات بیدگل

الهیات مسیحی، به‌ویژه آن دسته که از سنت‌های مانوی و گنوسی تأثیر پذیرفته‌اند، تصویری از زیستن در جهانی ارائه می‌دهند که در اندیشه‌ی آگوستین قدیس نسبت به مفهوم عشق، به دو شکل متضاد نمایان می‌شود: عشقی که دیگری را به مالکیت خویش درمی‌آورد و عشقی که فارغ از میل به تملک، هم خود و هم دیگری را تا مرزهای رهایی می‌کشاند؛ کوپیدیتاس در برابر کاریتاس. هانا آرنت در کتاب «عشق و آگوستین قدیس» به بازخوانی همین انگاره‌ی بنیادی عشق نزد آگوستین می‌پردازد، اما با نگاهی نو و تفسیر دوباره، که آشکارا ردپای اندیشه‌های هایدگر، یاسپرس و دیگر متفکران معاصر او در آن دیده می‌شود. آرنت در این اثر، گام‌به‌گام با آگوستین پیش می‌آید، زیبایی‌شناسی عشق و شیوه‌ی خاص عشق‌ورزی نزد قدیس را آشکار می‌سازد و در عین حال با طرح پرسش‌های بنیادین، اندیشه‌ی او را به چالش می‌کشد و آن را دگرگون می‌سازد. کتاب «عشق و آگوستین قدیس» تنها به بازتاب اندیشه‌های یک فیلسوف و عارف پرآوازه مسیحی بسنده نمی‌کند، بلکه با نگاهی انتقادی به مسئله‌ی عشق، به پرسشی اساسی‌تر می‌پردازد: اهمیت جامعه‌ی انسانی در حفظ دوام، بقا و پیوندهای اجتماعی. آرنت نشان می‌دهد که جامعه بدون حس تعلق دوطرفه و عشق‌ورزی مداوم افراد نسبت به یکدیگر نه‌تنها ناقص، بلکه ناممکن می‌گردد. به همین دلیل، عشق در اندیشه‌ی او نه صرفاً امری فردی، بلکه ضرورتی برای پیوند، همبستگی و بقای اجتماعی معرفی می‌شود.