کتاب بازوبند سرخ اثر ابوالقاسم فردوسی، ترجمه ماناواز الکساندریان، انتشارات خانه ادبیات

هر کشور و سرزمینی به‌گونه‌ای خاص خود را به جهان معرفی می‌کند. ایران نیز از روزگاران کهن تا امروز، با شاهنامه شناخته می‌شود؛ اثری جاودانه که نه‌تنها یکی از بزرگ‌ترین حماسه‌های جهان است، بلکه نمادی سترگ از زبان پارسی و فرهنگ ایرانی به شمار می‌آید. ما ایرانیان در گستره زبان و ادب فارسی، وامدار کوشش بی‌دریغ فردوسی، این حماسه‌سرای بزرگ ایران و جهان هستیم. سهراب، نوجوانی ده‌ساله اما استوار و نیرومند چون مردی جوان بود. هفت نوجوان دیگر، هم‌سن و سال او، گرداگردش حلقه زده بودند. یکی پس از دیگری با او دست‌وپنجه نرم می‌کردند تا توان و نیروی او را بیازمایند. ناگهان همه با هم بر او یورش آوردند؛ یکی دستش را گرفت، دیگری پایش را، آن‌یکی کمرش را و دیگری گردنش را. در میان فریاد و هیاهو کوشیدند او را به زمین بزنند، اما سهراب با چابکی به دور خود چرخید و هفت پسر را به اطراف پرتاب کرد. سپس با گام‌های استوار به سوی هر یک رفت و آنان از برابرش گریختند.