کتاب رخش رستم اثر ابوالقاسم فردوسی، ترجمه ماناواز الکساندریان، انتشارات خانه ادبیات

هر سرزمین، با فرهنگ و تاریخ خود را به جهانیان معرفی می‌کند. ایران نیز از روزگاران بسیار دور تاکنون، با تکیه بر «شاهنامه»، نام و هویت خویش را به جهان شناسانده است؛ چراکه شاهنامه یکی از بزرگ‌ترین حماسه‌های ادبی در تاریخ بشر به‌شمار می‌رود. ما ایرانیان، در عرصه زبان پارسی و فرهنگ ایرانی، همواره وامدار تلاش و عشقِ بی‌پایان فردوسی، حماسه‌سرای بزرگ ایران و جهان هستیم. در روزگاری که نبرد میان ایران و توران دوباره آغاز شده بود، مهتری زندگی می‌کرد که گله‌ای از اسبان در اختیار داشت. در میان آن اسبان، اسبی بود نامدار و نیرومند به نام «رخش». مادر رخش، مادیانی تنومند، شجاع و ورزیده بود که هیچ‌گاه از فرزند خود جدا نمی‌شد. هر زمان کسی می‌کوشید به رخش نزدیک شود تا افسار بر گردنش افکند و بر پشتش سوار گردد، مادیان با شیهه‌ای بلند به او یورش می‌برد و مانع می‌شد. این داستانِ آغازین، نه‌تنها یادآور قدرت و شکوه در اسطوره‌های ایرانی است، بلکه نشان می‌دهد چگونه شاهنامه، جانِ فرهنگ و روحِ ایران را در دل تاریخ زنده نگه داشته است.