کتاب بوسه‌ی اهریمن اثر ابوالقاسم فردوسی، ترجمه ماناواز الکساندریان، انتشارات خانه ادبیات

فردوسی، شاعر بزرگ و حماسه‌سرای نامدار ایرانی، سراینده‌ی شاهنامه، این حماسه‌ی ملی و جاودانه‌ی ایران است. او زندگی خود را در روزگار سامانیان آغاز کرد و از تبار دهقانان بود. فردوسی از نظر مالی در جوانی در رفاه به‌سر می‌برد و به کسی نیاز نداشت. در داستان «جنگ بزرگ کیخسرو» از تنگدستی خود در شصت‌وپنج‌سالگی سخن می‌گوید و این بخش نشان می‌دهد که در سال‌های پایانی عمر، با دشواری‌های مالی روبه‌رو شده است. در دوران نوح سامانی، دقیقی شاعر به فرمان شاه سامانی، سرودن شاهنامه را آغاز کرد، اما پس از مرگ او در حدود سال ۳۷۰ هجری قمری، فردوسی کار ناتمامش را دنبال نمود و نظم کامل شاهنامه را به پایان رساند. او با ذوق سرشار و قلم توانای خود، جان تازه‌ای به زبان پارسی بخشید و آن را بر قله‌ی شکوه و ماندگاری نشاند. هرچند برخی سروده‌هایش خشم خلیفه‌ی وقت را برانگیخت، اما آثارش در دل مردم جای گرفت و نام او جاودانه شد. شاهنامه نه‌تنها بزرگ‌ترین و غنی‌ترین مجموعه‌ی شعر بر جای‌مانده از دوران سامانی و غزنوی است، بلکه مهم‌ترین سند افتخار و عظمت زبان فارسی و گویاترین نماد شکوه و بالندگی فرهنگ و تمدن ایران باستان به‌شمار می‌رود. این اثر سترگ، همچون گنجینه‌ای از واژگان، ادب و اسطوره‌های ایرانی است که روح ملیت و هویت ایرانی را زنده نگاه داشته است. فردوسی با طبیعتی لطیف و روحی پاک، از طعنه، هجو، دروغ و چاپلوسی پرهیز می‌کرد و همواره می‌کوشید در سروده‌هایش از واژه‌های غیراخلاقی دوری جوید. او در شهر طوس چشم از جهان فروبست. واعظ شهر به سبب باور شیعه‌بودن فردوسی، مانع خاک‌سپاری او در گورستان مسلمانان شد؛ ازاین‌رو پیکرش را در باغ شخصی خودش به خاک سپردند. کتاب «داستان‌های شاهنامه (بوسه‌ی اهریمن)» برگرفته از اثر جاودانه‌ی فردوسی، به قلم ماناواز الکساندریان، به زبانی ساده و روان ترجمه شده و برای دوستداران ادب و حماسه‌ی ایرانی، راهی آسان برای آشنایی با این شاهکار ملی فراهم آورده است.