کتاب گریز به تاریکی اثر آرتور شنیتسلر، ترجمه نسرین شیخ نیا (دانش پژوه)، انتشارات ماهی

«گریز به تاریکی» داستانی درباره بیماری است، اما این بار با محوریت «بیماری روانی». آرتور شنیتسلر این داستان بلند و ترسناک را در سال ۱۹۰۹ نوشت. او اعتراف می‌کند که نگارش این اثر تحت‌تأثیر ترس شخصی‌اش از دیوانگی و اندوه ناشی از پیش‌بینی آن بوده است. در «گریز به تاریکی»، خواننده شاهد سقوط تدریجی مردی چهل‌وسه‌ساله به دنیای شیفتگی بیمارگونه و اوهام ذهنی است. در این مسیر، نویسنده با دقتی شگفت‌انگیز به مشاهدات روان‌پریشی می‌پردازد و جنبه‌های گوناگون بیماری‌های روانی را به تصویر می‌کشد. گفت‌وگوهای درونی روبرت با خویش به ما اجازه می‌دهد عمیق‌ترین احساسات، افکار پنهان و خیال‌پردازی‌هایش را بشنویم، درون او را بشناسیم و از خلال این شناخت، رنج و عذاب روحی‌اش را درک کنیم. این داستان درباره رابطه میان دو برادر نیز هست. اشاره‌ی روبرت به این نکته که «رابطه‌ی دو برادر، نزدیک‌ترین پیوند بشری است»، در نگاه نخست ممکن است اندکی جسورانه به نظر برسد، اما شنیتسلر این رابطه را پیوندی ویژه، ژرف و بنیادین می‌داند. او پیش‌تر در داستان «جرونیموی کور و برادرش» که در سال ۱۹۰۰ منتشر شد، دوباره به همین موضوع پرداخته و رابطه‌ی صمیمی دو برادر را با تمام جنبه‌های پیچیده‌اش ـ از بی‌اعتمادی و مهر تا نفرت، تردید، ترس و احساس گناه ـ توصیف کرده است. «گریز به تاریکی» فضایی تیره‌تر از «جرونیمو» دارد. شنیتسلر برای نگارش این اثر بیش از دیگر داستان‌هایش وقت صرف کرد و چندین بار آن را بازنویسی نمود. با این حال، این داستان تا سال ۱۹۳۱، یعنی تا زمان مرگ نویسنده، منتشر نشد.